วทนาสงสาร “ลิงน้อยของพวกเราเป็นบุรุษกล้าหาญ ไม่กลัวลำบาก ไม่กลัวเจ็บ ลิงน้อยของพวกเราเป็นเด็กน่ารัก ว่าง่าย หลับให้สบายเถอะนะ”
ลูกลิงตัวหนึ่งอาจยังไม่ถึงหนึ่งขวบด้วยซ้ำ ขาข้างหนึ่งก็หักขนาดนี้จะไม่เจ็บได้อย่างไร
เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกสงสาร มือก็ยิ่งนุ่มนวลอ่อนโยนมากขึ้น
ปากก็กระซิบ มือก็ลูบเบาๆ ลิงน้อยที่ร้องโหยหวนตลอดเวลาไม่ช้าก็ค่อยๆ สงบ ดวงตาสีดำสุกใสจ้องรอยยิ้มที่อ่อนโยนตรงหน้า ไม่ร้องไห้อีกต่อไป
เหลียนเซวียนเติมฟืนไปเงียบๆ ข้างหูมีแต่เสียงกระซิบถ้อยคำไร้แก่นสาร น่าขบขัน เสียงของนางหาได้ใสกังวาน หรือไพเราะเสนาะหู แต่กลับทำให้รู้สึกอุ่นใจและรื่นรมย์ในค่ำคืนเปล่าเปลี่ยวไร้ผู้คน
…
[1] กางเกงเด็กที่เว้าช่วงก้นกับเป้าไว้สำหรับให้ขับถ่ายได้
