ใครว่าไม่พอ เรียกได้ว่าเกินพอเสียด้วยซ้ำ
จำนวนเห็ดหุยซินมากมายเช่นนี้ ทำให้ใบหน้าขาวซีดจากการสูญเสียพลังของเหลียนเซวียนฉายแววยินดีอยู่หลายส่วน เขาพยักหน้าช้าๆ
หากศิษย์พี่รู้ว่าพวกเขาขุดเห็ดหุยซินมาเยอะขนาดนี้ คงอิจฉาแทบอยากจะอาละวาดไปเลยกระมัง มุมปากของชายหนุ่มโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม
หลายปีมานี้ ศิษย์พี่ออกตามหาไปทั่ว แต่ไม่เคยพบแม้แต่เงาของเห็ดหุยซิน
ปลายปีก่อนได้รับจดหมายฉบับล่าสุดของเขา บอกว่ากำลังแสวงหาสมุนไพรชนิดต่างๆ อยู่ในป่าบนเทือกเขาแคว้นซีฉี หนึ่งในนั้นก็คือเห็ดหุยซิน
ไม่รู้ว่าตอนนี้ศิษย์พี่อยู่ที่ไหน
เหลียนเซวียนเงยหน้าทอดสายตาที่พร่ามัวไปยังสถานที่ห่างไกล
เซวียเสี่ยวหรั่นประคองขึ้นจากหลุมใหญ่ หลังจากนั้นก็ไปเด็ด
ไปเผือกป่าอีกสองใบ ใบหนึ่งใช้ห่อเห็ดหุยซิน อีกใบใช้ห่องูใหญ่ตัวนั้น แล้วหิ้วไปยังเนินดิน
“เหลียนเซวียน ท่านพักผ่อนสักครู่ ข้าจะไปขุดดินสักสองตะกร้า”
การเก็บเห็ดหุยซินเสียเวลาไม่น้อย เซวียเสี่ยวหรั่นมองดูท้องฟ้า ยังคงไม่มีเงาของพระอาทิตย์
ลมสารทโชยผ่านยอดไม้ ใบไม้เหลืองร่วงหล่นอย่างเงียบเชียบ
อากาศปลายฤดูใบไม้ร่วงนำพาความหนาวเย็นมาด้วย
ถ้าไม่มีการเตรียมตัวที่ดีพอ เซวียเส
