ี่ยวหรั่นก็สามารถจินตนาการความเยียบเย็นจับจิตหลังย่างเข้าสู่ฤดูหนาวได้
เธอคงต้องรีบแล้ว
เซวียเสี่ยวหรั่นเม้มริมฝีปาก วิ่งออกไปพร้อมกับไม้ขุดดิน
แค่เพียงชั่วอึดใจเท่านั้น เธอก็ขุดดินกลับถ้ำไปได้สองตะกร้า ถึงย้อนกลับมาข้างหลุมใหญ่ เอางูกับเห็ดหุยซินใส่เข้าไปในตะกร้า หลังจากนั้นก็กลับมานำทางให้เหลียนเซวียนซึ่งพละกำลังเริ่มจะคืนมาบ้างแล้ว
ครั้งนี้เธอค่อยๆ เดินกลับเป็นเพื่อนเหลียนเซวียน แต่ก็ถือโอกาสแวะเดินไปรอบบริเวณ
มีคำกล่าวว่าผู้แสวงหาย่อมได้รับผลตอบแทน
สถานที่ติดกับเชิงเขา พบว่ามีขิงป่าเพิ่งแตกหน่ออ่อนอยู่ไม่น้อย ขิงป่าชนิดนี้มีสีม่วงลักษณะคล้ายกับหน่อไม้อ่อน สามารถนำมาประกอบอาหารได้ รสชาติดีมาก
หลังเข้าฤดูใบไม้ร่วง ก็แทบไม่เห็นเงาของผักป่า เซวียเสี่ยวหรั่นเดินวนอยู่รอบใหญ่ ในที่สุดก็มาพบผักคาวมัจฉา [1] ในบริเวณที่ชื้นแฉะริมแม่น้ำ
ผักคาวมัจฉา มีกลิ่นคาวปลาสมดั่งฉายา
ตอนเด็กๆ เซวียเสี่ยวหรั่นไม่ชอบกินผักคาวมัจฉา แต่ช่วยไม่ได้เพราะคุณปู่กับคุณย่าโปรดปรานมาก จึงมักมีผักชนิดนี้วางอยู่บนโต๊ะอาหารเสมอ
พอกินจนชินนานวันเข้าก็สามารถกินได้โดยไม่สะทกสะท้าน
เธอไม่ได้ขุดมาเยอะมาก ขุดแค่พอกินหนึ่งมื้อ เ
