ซวียเสี่ยวหรั่นคะเนว่าเหลียนเซวียนไม่น่าจะชอบกลิ่นแบบนี้ คนส่วนใหญ่รับกลิ่นคาวปลาไม่ค่อยได้ ขุดมาเยอะหากเหลือทิ้งก็เป็นการสิ้นเปลือง
จนกระทั่งพวกเขากลับมาถึงถ้ำ ไฟที่ก่อไว้ในเตาหินก็ใกล้มอดแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นวางตะกร้า หยิบกิ่งไม้เล็กๆ ใส่เข้าไป จากนั้นก็เป่าให้ไฟติด เธอถึงค่อยเบาใจได้ แล้วนำเห็ดหุยซินจากตะกร้าไปวางมุมด้านในสุดชิดกับกำแพงอย่างระมัดระวัง
“เห็ดหุยซินวางตรงนี้ได้ไหม ต้องอบแห้งหรือต้องผ่านการแปรสภาพ [2] ก่อนรึเปล่า”
เซวียเสี่ยวหรั่นไม่ค่อยเข้าใจสิ่งเหล่านี้ เลยถามข้อกังขา
เหลียนเซวียนส่ายหน้า การแปรสภาพเห็ดหุยซินค่อนข้างซับซ้อน ทางที่ดีตอนนี้อย่าเพิ่งแตะต้องมันดีกว่า
เซวียเสี่ยวหรั่นทำท่าเข้าใจไม่เซ้าซี้อะไรอีก เอาหม้อเติมน้ำขึ้นตั้งไฟ แล้วหันมาเริ่มผสมดิน ยังพอมีเวลาอยู่ก่อนถึงเที่ยงวัน รีบทำงานก่อน แล้วค่อยทำอะไรกิน
“เหลียนเซวียน เดี๋ยวข้าจะออกไปจัดการกับเนื้องูที่ริมแม่น้ำ ท่านช่วยปั้นโอ่งใบใหญ่สำหรับใส่น้ำสักใบ แล้วก็ปั้นถังสำหรับใส่สิ่งของจุกจิก อ้อ อย่าลืมปั้นฝาด้วยล่ะ เอ้อ สำคัญที่สุด ก็คือต้องปั้นกระทะเอาไว้ผัดผักเจียวน้ำมัน แม้ว่าการผัดอาหารในกระทะดินเผาจะไม่ดีนัก แ