เซวียเสี่ยวหรั่นตัวสั่นสะท้าน อากาศยามเช้าหนาวเย็นกว่าปรกติ เมื่อครู่ตอนวิ่งออกไป ยังจามอยู่สองสามหน
ถ้าหากหนาวขึ้นอีก ด้วยเสื้อผ้าบางๆ ที่พวกเขาสวมติดกาย ก็คงไม่กล้าออกจากปากถ้ำไปไหน ได้แต่นั่งผิงไฟไม่กระดิกทุกวัน
เหลียนเซวียนสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามของฤดูเหมันต์ หากจะผ่านหนาวนี้ไปให้ได้ ฟืนไฟให้ความอบอุ่นกับอาหารจำพวกเนื้อสำหรับประทังชีวิตจะขาดไม่ได้เป็นอันขาด
“เติมท้องให้อิ่มก่อนพวกเราค่อยไปเก็บเห็นกัน” เซวียเสี่ยวหรั่นใช้ไม้พลิกลูกหน้าในกองไฟ “ข้าต้องเจียดเวลาไปสำรวจให้ทั่ว ไม่ว่าจะต้นเฮ่อหรือต้นหมา หาอะไรเจอก็ได้ทั้งนั้น”
ต้นหมากับต้นเฮ่อเป็นพืชที่ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้ดี จึงกระจายออกไปเป็นบริเวณกว้าง ไม่มีเหตุผลที่จะหาพวกมันไม่พบ
เหลียนเซวียนมองนางปราดหนึ่ง หมากับเฮ่อเป็นวัสดุสิ่งทอที่ชาวบ้านทั่วไปนำมาใช้ตัดเสื้อผ้า น่าเสียดายที่เขามองไม่เห็น มิเช่นนั้นก็ช่วยนางค้นหาได้
อาหารเช้าเป็นผลเกาลัด กล้วย กับน้ำร้อน เดิมทีเซวียเสี่ยวหรั่นอุ่นเลือดนึ่งให้เหลียนเซวียนกิน แต่เขายืนกรานปฏิเสธ
เซวียเสี่ยวหรั่นเกาหัวแกรกๆ จำต้องเก็บไว้กินเองตอนกลางวัน
อาหารจะกินทิ้งกินขว้างได้อย่างไร นี่เป็นเรื่องท
