ค่ำคืนในป่ายามฤดูใบไม้ร่วง ลมหนาวพัดโชยมา อุณหภูมิค่อยๆ ต่ำลง
แสงสว่างภายในถ้ำไหวระริก อบอุ่นกว่าด้านนอกมากนัก
เซวียเสี่ยวหรั่นชำแหละเนื้อเลียงผาออกจากกระดูกทีละชิ้นอย่างยากเย็น พวกเขาไม่มีมีดเล่มใหญ่ มีดเล็กใช้สับกระดูกไม่ได้ เธอจึงได้แต่แล่เนื้อออกมา หลังจากนั้นก็ร้อยด้วยเชือกฟางขึ้นไปแขวนบนกิ่งไม้
“ลำพังแค่ตากแห้งเฉยๆ โดยไม่ใส่เกลือ จะเก็บไว้ได้นานแค่ไหนก็ไม่รู้”
เซวียเสี่ยวหรั่นวิตกเล็กน้อย เนื้อมี แต่ปัจจัยในการเก็บรักษากลับมีจำกัด ด้วยอุณหภูมิเช่นตอนนี้เก็บไว้สามถึงห้าวันไม่มีปัญหา แต่ถ้านานกว่านั้นคงพูดยาก
“พรุ่งนี้ไปขุดดินมาทำกระทะแบนสักใบดีกว่า อืม… แล้วก็โหลใส่ของจุกจิกอีกสักสองสามใบ เลียงผาตัวนี้มีไขมัน ใช้กระทะเจียวน้ำมันออกมา ท่านปู่ข้าเคยบอกว่าไขมันจากเลียงผามีประโยชน์มาก กินได้ ทาได้ รักษาแผลมีดบาด แผลจากความเย็น และแผลฉีกขาดล้วนได้หมด ทั้งยังใช้ทาใบหน้าตอนฤดูหนาวได้อีกด้วย”
นั่นมันไขมันจากกวาง ต้องใช้ไขมันกวางถึงจะสกัดออกมาเป็นน้ำมันทาผิวได้ แต่นี่คือเลียงผา ไม่ใช่กวาง สองอย่างนี้แตกต่างกัน เหลียนเซวียนอับจนวาจา
แต่เซวียเสี่ยวหรั่นกลับไม่นำพา ในความเห็นของเธอ พวกมันก็
