เสียให้หมด แค่ออกจากป่าได้ เธอก็เป็นอิสระแล้ว ฮ่าๆ
เซวียเสี่ยวหรั่นฝันหวาน ใบหน้าเจือไปด้วยความคาดหวังอย่างเต็มเปี่ยม แต่น่าเสียดาย…
“หา? นี่เป็นแค่หนึ่งในสมุนไพรเองหรือ….”
เสียงปึงๆ ปลุกเธอให้ตื่นจากความฝัน
“หลุมใหญ่แห่งนั้นมีหินเยอะ วัชพืชรกเรื้อก็มาก ข้างล่างยังชื้นแฉะ แล้วก็มีงูด้วย จะไปเก็บเห็ดแบบนั้นมาคงต้องเปลืองสมองกันหน่อย”
ยิ่งหวังสูงเท่าไร ก็จะยิ่งผิดหวังมากเท่านั้น
เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกหดหู่ไปชั่วขณะ
เหลียนเซวียนย่อมได้ยินความผิดหวังเสียใจจากวาจาของนาง จึงนิ่งขรึมไป
“ปุดๆ”
น้ำในหม้อเริ่มเดือดจนล้นออกมาข้างนอก หยาดน้ำกระเซ็นลงไปโดนถ่านที่ลุกไหม้อยู่เสียงดังฉ่า
“ไอ้หยา น้ำเดือดแล้ว เดือดเกินไปแล้ว” เซวียเสี่ยวหรั่นเพิ่งรู้สึกตัว รีบดับไฟ
เธอเทน้ำครึ่งหม้อลงไปในถัง แล้ววางหม้อกลับขึ้นไปบนเตา หยิบเนื้องูใส่ลงไป
“เย็นนี้กินน้ำแกงงูต่อแล้วกันนะ เหลียนเซวียน ท่านช่วยดูไฟหน่อย คิกๆ ข้าจะไปสระผม ส่วนเรื่องเห็ดเอาไว้อีกประเดี๋ยวค่อยว่ากัน”
อารมณ์ของเซวียเสี่ยวหรั่นเหมือนท้องฟ้ายามเดือนหก บทจะเปลี่ยนก็เปลี่ยน ก่อนหน้านี้ยังคอตกห่อเหี่ยวซังกะตายอยู่เลย ตอนนี้กลับมาร่าเริงสดใสอีกแล้ว
หัวใจสตรี
