หลังพงหญ้าเป็นหลุมค่อนข้างลึก ด้านล่างเป็นพงหญ้ารกกับโขดหินระเกะระกะ
เหลียนเซวียนถือไม้เท้ายืนอยู่ด้านล่างในสภาพดูไม่ได้ ทั้งผมและเสื้อผ้ายุ่งเหยิง ยังมีหญ้าแห้งติดอยู่ในจอนผม
“เหลียนเซวียน ท่านตกลงไปได้อย่างไร”
สถานที่แบบนี้มีแต่มดงูหนูแมลงเต็มไปหมด เซวียเสี่ยวหรั่นพลันรู้สึกชาหนังศีรษะ
เหลียนเซวียนสีหน้าบึ้งตึงหัวคิ้วขมวดย่น กลิ่นอายเย็นยะเยือกกำจายจากทั่วร่าง
เขาอยู่ด้านนอกได้ยินเสียงสัตว์จากในป่าแห่งนี้ จึงตามเสียงมาช้าๆ ขณะที่เข้าใกล้เหยื่อ ก็ทำให้มันตกใจ เหลียนเซวียนรวบรวมกำลังปามีดสั้นออกไปในเวลาเดียวกัน แต่พอเหยียบมาอีกก้าวใต้ฝ่าเท้ากลับเป็นหลุมลึก
ก้นหลุมมีคันดินสูงสองด้าน เขาไม่มีแรงที่จะปีนขึ้นไป นึกถึงถ้อยคำกำชับของเซวียเสี่ยวหรั่น จึงเคาะก้อนหินเรียกให้นางมา
“ท่านรีบขึ้นมา ข้างล่างอาจมีหนูกับงูพิษ เดินตรงไปทางซ้ายหน่อย เนินตรงนั้นความชันไม่มากนัก” เซวียเสี่ยวหรั่นไม่กล้าลงไปประคองเขา ได้แต่ชี้คันดินที่เตี้ยที่สุดแล้วให้เขาปีนขึ้นมาเอง
ไม่ใช่แค่เป็นไปได้ แต่แน่ใจว่ามี เหลียนเซวียนยืนอยู่ข้างล่างไม่เพียงแต่ได้ยินความเคลื่อนไหวของหนูจากรอบด้าน ยังได้ยินเสียงงูขู่ฟ่อๆ อีกด้วย
แม้ว่าเขาจะ
