ไม่กลัวสิ่งเหล่านี้ แต่ในใจก็นึกรังเกียจอย่างมาก
ยิ่งตอนนี้ร่างกายของเขาอ่อนแอ ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงทำให้เขาหงุดหงิดเป็นพิเศษ
เหลียนเซวียนยื่นมือมาชี้ไปทิศทางหนึ่ง เหยื่อถูกโจมตีเข้าเป้า แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นสัตว์ใหญ่ แม้ว่าถูกแทง แต่ก็ยังหนีไปได้ไกลมาก น่าจะเป็นสัตว์กินพืชประเภทเดียวกับกวางหรืออาจเป็นกวางป่า
เซวียเสี่ยวหรั่นดวงตาสว่างวาบ หันไปมองทิศทางที่เขาชี้
ทุกหนแห่งมีแต่เนินดิน พงหญ้ารกและต้นไม้ จะมองเห็นสิ่งใดได้
“ท่านขึ้นมาก่อน ข้าจะลงไปช่วยท่านเอง อีกประเดี๋ยวค่อยไปหาเหยื่อ”
จะทิ้งเขาไว้ในหลุมลึกคนเดียวไม่ดีแน่ ข้างล่างรกเกินไป ถ้าถูกงูพิษกัดจะทำอย่างไร
เหลียนเซวียนสั่นศีรษะ บอกใบ้ให้นางไปตามหาเหยื่อตามทิศทางที่ชี้บอก ส่วนเขาปีนขึ้นไปได้เอง
เซวียเสี่ยวหรั่นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “งั้นท่านก็ค่อยๆ เดินนะ ตรงไปทางซ้ายหน่อย จะมีทางลาดชันที่เป็นพื้นราบ ท่านไปรอข้าตรงนั้น”
เหลียนเซวียนผงกศีรษะ เริ่มขยับไม้เท้าไปทางด้านซ้ายอย่างยากเย็น เขาไม่มีรองเท้าสวม หินกรวดแหลมคมในหลุมแห่งนั้นบาดฝ่าเท้าจนเจ็บไปหมด แต่เขาก็มิได้นำพา พยายามฝืนเดินด้วยใจมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า แต่ละย่างก้าวเชื่องช้าแต่หนั
