กแน่น
แม่นางผู้นั้นกลัวงูกับแมลง เขาไม่อยากให้นางลงมาในหลุมเพื่อประคองเขาขึ้นไป
เซวียเสี่ยวหรั่นมองเขา แม้ว่าจะเคลื่อนไหวช้า แต่การเดินกลับมั่นคงดี ดังนั้นจึงหมุนตัววิ่งไปยังทิศทางที่เขาชี้
หนทางสูงๆ ต่ำๆ เดินไปไกลสองสามเมตรก็ยังไม่เห็นอะไรสักอย่าง แต่ก็ยังเดินหน้าต่อไปอีกสิบกว่าเมตร
“หา!”
สัตว์สีน้ำตาลตัวหนึ่งล้มอยู่ข้างพงหญ้า ที่หน้าผากของมันมีมีดสีเงินปักอยู่ โลหิตยังไหลย้อยจากบาดแผลเป็นพักๆ
“ปักเข้ากลางหน้าผากเผงทุกครั้งเลย วิเศษมาก” เซวียเสี่ยวหรั่นถอนหายใจซ้ำๆ “โบราณมีเสี่ยวหลี่มีดบิน [1] ซัดออกไปไม่เคยพลาดเป้า ตอนนี้มีเสี่ยวเหลียนมีดบิน มีดเดียวปลิดชีพแบบเดียวกัน จอมยุทธ์ย่อมเป็นจอมยุทธ์วันยังค่ำ”
หากเขาไม่ต้องพิษหรือได้รับบาดเจ็บ เรื่องประเภทการเหาะเหินปีนข้ามกำแพง ในระยะร้อยก้าวไม่เคยพลาดเป้าย่อมไม่ใช่แค่ราคาคุย
“นี่มันกวางหรือแพะกันละเนี่ย ดูไม่ค่อยเหมือนเท่าไรเลย” เซวียเสี่ยวหรั่นก้มลงไปจับกีบเท้าหลังของมันแล้วออกแรงดึง “อื้อหือ หนักจังเลย”
เซวียเสี่ยวหรั่นพยายามดึงสุดแรงเกิด แต่เพียงชั่วอึดใจก็ต้องวางลงไป
“แม่เจ้าโว้ย… มีหนักถึงสี่สิบห้าสิบชั่งได้เลยนะเนี่ย”
ใบหน้าของเซวียเสี่
