ยวหรั่นฉายแววยินดี เนื้อมากขนาดนี้ เอาไปตากแห้ง พอให้พวกเขากินได้พักใหญ่เลย
แต่หนักขนาดนี้เธอคงลากมันไปไม่ได้ไกลเท่าไร
แน่นอนว่าแค่นี้ไม่คณามือของเธอหรอก
เซวียเสี่ยวหรั่นดึงกีบเท้าหลังของมันแล้วเริ่มลากออกไป
พื้นดินในป่าทึบเต็มไปด้วยหญ้าหนาแน่น เซวียเสี่ยวหรั่นลากสัตว์ที่ไม่รู้จักตัวนั้นกลับมาถึงจุดที่เหลียนเซวียนอยู่ได้อย่างราบรื่น
“เหลียนเซวียน ท่านร้ายกาจมาก ทุกครั้งไม่มีพลาดเป้า”
คำชมมากมายพรั่งพรูออกจากปากของแม่นางผู้นั้น
เหลียนเซวียนนั่งขัดสมาธิพักผ่อนอยู่บนเนินดิน เพื่อปีนทางลาดชันขึ้นมา เขาต้องสูญเสียแรงไปไม่น้อย บาดแผลตามร่างกายถูกดึงรั้งจนเริ่มเจ็บไปหมด
ขณะที่แม่นางผู้นั้นจะประคองเขากลับถ้ำ เขากลับสั่นศีรษะ บอกให้นางเอาเหยื่อที่ล่าได้กลับไป ก่อนมานางกำชับไว้มิใช่หรือว่าจะใช้เลือดสัตว์
เซวียเสี่ยวหรั่นลากมันออกไปนอกป่าทึบ พลางพูดงึมงำไปตลอดทาง
นั่นคือเลียงผา
เหลียนเซวียนเหลือบมองนาง กวางผาวทางเหนือถึงจะมี ส่วนกวางจางเขาของมันจะไม่ยาว
เซวียเสี่ยวหรั่นลากเหยื่อออกมาจากป่า
เซวียเสี่ยวหรั่นลากสัตว์ที่ล่าได้ออกจากป่า แต่พื้นด้านนอกมีกรวดหินเยอะ เธอกัดฟันจับกีบเท้าของมันให้แน่นออกแรง
