งกับตะเกียบร่วมกัน
ทั้งสองหิวมาตั้งแต่เช้า ประกอบกับไม่ได้กินอาหารใส่เกลือมาหลายวันแล้ว พอเนื้องูที่สดใหม่ใส่เข้าปากจึงรู้สึกว่าจืดพอๆ กับเนื้อไก่
เซวียเสี่ยวหรั่นเบ้ปาก “สถานที่แร้นแค้นแบบนี้ จะไปหาเกลือมาจากไหน ไม่รู้ว่าที่นี่จะมีไม้ผิวเกลือ [2] รึเปล่าสิ ตอนนี้เป็นช่วงที่มันกำลังออกผลเสียด้วย เพียงแต่บนเขาเต็มไปด้วยต้นไม้ คิดจะหาต้นไม้ไม่สะดุดตาอย่างไม้ผิวเกลือเป็นเรื่องยากยิ่ง”
ไม้ผิวเกลือ? เหลียนเซวียนเคี้ยวอาหารไปเงียบๆ ต้นไม้ที่ให้กำเนิดเกลือรึ? คงหมายถึงสนผลึกเกลือกระมัง ผลสามารถให้ผลึกเกลือ และเอาไปใส่ยาได้ ช่วยบำรุงปอด ลดธาตุไฟ แก้การอักเสบ ขับเหงื่อ รักษาโรคบิดได้อีกด้วย
เหลียนเซวียนเหลือบมองสตรีที่อยู่ฝั่งตรงข้าม แม่นางผู้นี้รู้อะไรไม่น้อยเลย
แท้จริงแล้วเซวียเสี่ยวหรั่นก็ไม่ได้รู้เยอะมากมาย ไม้ผิวเกลือนี้พบเห็นบ่อยในป่าดงดิบทางใต้ ประกอบกับเธอมีคุณปู่เป็นเชฟ ของอะไรก็แล้วแต่ที่เกี่ยวกับอาหาร คุณปู่ของเธอมักจะขลุกอยู่กับของสิ่งนั้น
คุณปู่ยังเล่าว่า สมัยก่อนยากจนข้นแค้น คนไม่มีปัญญาซื้อเกลือ ก็จะเด็ดผลของไม้ผิวเกลือมาใช้แก้ขัด
ตอนเธอยังเด็กใกล้ๆ กับหมู่บ้านมีไม้ผิวเกลืออยู่หลายต้น ต่อ
