ิ่งกลับเข้ามาในถ้ำ หยิบมีดพับวางใส่มือเขา “เหลียนเซวียน ฟังข้านะ หลังจากท่านล่าสัตว์ได้แล้ว ให้เคาะไม้เท้าสองสามครั้ง ข้าได้ยินก็จะเข้าไป สัตว์ที่ตายนานเกินไปเลือดของมันจะใช้ไม่ได้ น่าเสียดาย”
เหลียนเซวียนผงกศีรษะเล็กน้อย ค่อยๆ ลากไม้เท้าเดินไปยังเชิงเขา
ต้องอาศัยช่วงที่ในป่ายังพอมีสัตว์เล็กสัตว์น้อยอยู่บ้าง กักตุนเนื้อให้มากหน่อย หากพึ่งพาแต่ผลเกาลัดกับกล้วยน้ำว้า จะผ่านทั้งฤดูหนาวไปได้อย่างไร
ความหนาวเย็นเมื่อย่างสู่ราตรีเตือนเหลียนเซวียนให้ตระหนักว่าอีกไม่ช้าฤดูหนาวก็จะมาถึงแล้ว แม้ว่าป่าแห่งนี้จะตั้งอยู่ในอาณาเขตแคว้นหลี พอย่างเข้าเหมันต์ ในเขตภูเขาสูงก็อาจจะยังมีหิมะตก
ถ้าคิดจะผ่านหนาวนี้ไปได้อย่างปลอดภัย ไม่อาจพึ่งพาแต่กำลังของแม่นางผู้นั้นเพียงฝ่ายเดียว นางเป็นแค่สตรีธรรมดา สามารถยืนหยัดอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้ได้โดยไม่ล้มหมอนนอนเสื่อก็ไม่ง่ายดายแล้ว
จังหวะเท้าของเหลียนเซวียนแม้เชื่องช้าแต่มั่นคงมาก
“เหลียนเซวียน ท่านต้องระวังหน่อย บนเขามีทั้งเสือโคร่งและเสือดาว”
เห็นรูปร่างผอมบางของเขาแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นก็เริ่มวิตก
เหลียนเซวียนยกมือขึ้นโบก เป็นการบอกนางว่าไม่ต้องกังวล
สั
