มา ข้าจะมัดผมให้ โชคดีที่มียางรัดเหลือเฟือ”
เซวียเสี่ยวหรั่นลุกขึ้นมา วิ่งไปค้นในเป้
เหลียนเซวียนได้ยินเช่นนั้นก็ตกตะลึง นางจะช่วยมัดผมให้?
“ข้าจะหวีผมให้ก่อนหลังจากนั้นค่อยรวบขึ้นมัด”
เซวียเสี่ยวหรั่นค้นหายางรัดผมกับหวีอันเล็กออกมาได้ก็วิ่งมายืนอยู่ด้านหลัง พลางเอื้อมมือมารั้งผมด้านข้างของเขาแล้วใช้หวีสางให้เป็นระเบียบ
เหลียนเซวียนตัวแข็งทื่อไม่รู้ว่าควรมีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างไร
แม่นางผู้นี้หลุดมาจากไหนกันแน่ นางไม่รู้จริงๆ หรือว่านอกจากข้ารับใช้คนสนิทข้างกาย ก็มีแต่ภรรยาเท่านั้นที่จะรวบผมครอบเกี้ยวให้สามี
นางตั้งใจให้เป็นแบบนี้ หรือไม่มีเจตนา?
มือของเหลียนเซวียนที่ปั้นดินเหนียวอยู่หยุดชะงัก ดวงตาไร้ประกายฉายแววคลุมเครืออย่างบอกไม่ถูก
“จิ๊ๆ ผมของท่านพันเป็นสังกะตังหมดแล้ว หวีไม่ลื่นเลย” เซวียเสี่ยวหรั่นกลับไม่ได้สังเกต ในมุมมองส่วนตัว เธอแค่ช่วยมัดผมให้เขาเท่านั้น “เดี๋ยวรอพวกเราเผาอ่างใบใหญ่ออกมาได้เมื่อไร สิ่งที่ต้องทำเป็นอย่างแรกก็คือต้มน้ำสระผม หากยังไม่สระอีก สงสัยผมของข้าต้องมีเหามาทำรังแน่ๆ”
เหลียนเซวียนพลันรู้สึกว่าตนเองงี่เง่าอยู่บ้าง ถึงขนาดคิดจริงจังกับหญิงสาวสมองกลวงผู้
