นี้
ดูท่าเขาคงอยู่ในตำแหน่งสูงนานเกินไป หวาดระแวงคนแปลกหน้าที่เข้ามาใกล้ชิดจนเคยชิน โดยเฉพาะอย่างยิ่งสตรีมากเล่ห์เพทุบาย
แต่สุดท้ายก็ไม่แคล้วตกอยู่ภายใต้เงื้อมมือของสตรี เหลียนเซวียนยิ้มเยาะตนเองอยู่ในใจ
ความเจ็บปวดบนหนังศีรษะกระชากความคิดของเหลียนเซวียนกลับมา
“เฮ่อ เส้นผมของท่านทั้งมันทั้งเป็นสังกะตัง หวียากเหลือเกิน สางจนซี่หวีจะหักอยู่แล้วยังสางไม่ออก ไม่ได้ จะหวีต่อไปแบบนี้ไม่ได้ ข้ามีหวีแค่อันเดียว ถ้าหัก ต่อไปคงได้แต่ใช้มือสางผมแล้ว ข้าจะรวบผมให้ท่านเลยแล้วกัน รอครั้งหน้าสระผมแล้ว ค่อยมาหวีจัดแต่งทรงผมกันใหม่”
เซวียเสี่ยวหรั่นพูดปากเปียกปากแฉะพลางดึงหวีออกมาจากเรือนผมของเขา
ถ้อยคำแสดงความรังเกียจของเธอทำให้เหลียนเซวียนรู้สึกคับข้องใจ
เซวียเสี่ยวหรั่นบิดม้วนเรือนผมยาวของเขาอย่างลวกๆ สองรอบ หลังจากนั้นค่อยรัดด้วยยางรัดสีดำ
“เรียบร้อย เอาแบบนี้แหละ แค่เส้นผมไม่ตกลงมาโดนดินเหนียวเป็นใช้ได้”
พูดจบก็วิ่งเอาหวีไปเก็บในเป้อย่างระมัดระวัง
เหลียนเซวียนปั้นดินเหนียวในมือต่อไปเงียบๆ
สมองของแม่นางผู้นี้แตกต่างจากคนสามัญทั่วไป ดังนั้นต่อไปอย่าใช้มุมมองของคนปรกติมองนางจะดีกว่า
“บ้าฉิบ พักผ่อนเดี๋
