จนหมดเกลี้ยงแล้ว ตะกร้าหวายเป็นเครื่องมือใช้ประโยชน์ได้พอดี คิดจะขึ้นเขาไปเก็บเกาลัดมาตุนไว้สักหลายๆ ตะกร้า
ผลก็คือนางไปได้สองรอบก็เหนื่อยจนหมดแรงแล้ว
“อูย… แขนจะหักอยู่แล้ว”
หลังจากเทลูกหนามหนึ่งตะกร้าลงพื้นเรียบร้อย ก็ยกมือนวดแขนที่เมื่อยล้าพลางร้องโอดโอย
“ควรทำกระบุงสะพายหลังถึงจะถูก ต้องหิ้วอย่างนี้เปลืองแรงแขนเกินไป”
แต่กระบุงสะพายหลังใช่ว่าทำได้ง่ายๆ ต้องใช้ทักษะการสานขั้นสูง คิ้วของเซวียเสี่ยวหรั่นขมวดแล้วขมวดอีก
ช่างเถอะ รอว่างเมื่อไหร่ค่อยว่ากัน
เธอหันไปมองรอบทิศ ยังคงไม่มีเงาของเหลียนเซวียนอยู่เหมือนเดิม
กองไฟใกล้จะมอดแล้ว เซวียเสี่ยวหลับรีบเข้าไปทำให้แรงไฟกลับมาคงที่
“เหลียนเซวียนไปไหน ถึงออกไปนานขนาดนี้ หรือว่า…”
เซวียเสี่ยวหรั่นลุกขึ้นหามีด แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา
เธอวิ่งจู๊ดออกไปทันที
พริบตาเดียวก็แล่นไปถึงข้างเนินดินที่มาเมื่อวาน กวาดมองไปรอบด้าน ไม่เห็นเงาของเหลียนเซวียน
“เหลียนเซวียน?”
เธอเริ่มตะโกนชื่อเขา
เธอได้ยินเสียง “ฉึบ” ดังสะท้อนมาแต่ไกล
ที่แท้ก็มาไกลขนาดนี้ เซวียนเสี่ยวหรั่นมองพงหญ้าสูงๆ ต่ำๆ เบื้องหน้า พลางจุ๊ปากสองสามคำ
หาท่อนไม้มาตีนำทาง
เหลียนเซวียนยืนพิงต้นไม้เตี
