วานวิ่งขึ้นเขามากไปแน่ๆ เลย”
เซวียเสี่ยวหรั่นนวดต้นขาพลางทำหน้าเบ้
มือใหญ่ยื่นมาตรงหน้านาง กลางฝ่ามือมีกรรไกรตัดเล็บอันเล็กวางอยู่
“อ้อ ตัดเสร็จเรียบร้อยแล้วหรือ ไหนขอข้าดูหน่อย”
เซวียเสี่ยวหรั่นรับกรรไกรตัดเล็บ พลางเพ่งพิศมือของเขาที่ยื่นเข้ามาใกล้ เล็บหลังตัดสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเรียบร้อยดี เธอยิ้มตาหยีกล่าวชมเชย “ตัดได้เรียบร้อยดีนี่ ไม่เลวๆ หลังตัดเล็บแล้ว ดัชนีความงามของมือของท่านสูงขึ้นมากเลย ดูดีขึ้นตั้งเยอะ”
เธอเข้ามาค่อนข้างใกล้ เหลียนเซวียนรั้งมือกลับเงียบๆ
ดัชนีความงามของมือ? คำพูดแปลกใหม่จากปากของนางมีไม่น้อยจริงๆ
“เล็บเท้าล่ะ ตัดเรียบร้อยหรือยัง” เซวียเสี่ยวหรั่นเหลือบมองเบื้องล่าง เขานั่งขัดสมาธิอยู่จึงมองไม่เห็นปลายเท้า
เหลียนเซวียนรีบพยักหน้า ด้วยเกรงว่าหากช้ากว่านี้ หญิงสาวจะเข้ามาเลิกชายอาภรณ์ของตนเอง
เซวียเสี่ยวหรั่นไม่รู้ตัวเลยว่าเธอกลายเป็นตัวแทนของหญิงสาวก๋ากั่นในใจของเหลียนเซวียนไปเสียแล้ว
เธอเก็บกรรไกรตัดเล็บ ก่อนหันไปมองหม้อที่ตากมาทั้งคืนจนเย็นแล้ว ดวงตาพลันสว่างวาบ “ข้าจะเอาหม้อไปล้างที่แม่น้ำ”
เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มหน้าบาน มือหิ้วหม้อดินข้างละใบ เดินออกไปข้างน
