ยเติมน้ำใส่ลงไปครึ่งหม้อ แล้วยกทั้งหมดกลับถ้ำ
“เหลียนเซวียน”
เห็นชุดขาวๆ ของเขามาแต่ไกล เงาร่างสูงใหญ่ผึ่งผายยืนอยู่หน้าปากถ้ำ เรือนผมสีดำสนิททิ้งตัวยาวลงมาถึงบั้นเอว หากไม่มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะ ก็แลดูสง่างามโดดเด่นเหนือสามัญอย่างแท้จริง
แน่นอนว่านั่นเป็นเพราะสายตาของเซวียเสี่ยวหรั่นเห็นภาพไม่ชัด แต่แค่มองในระยะใกล้ อาภรณ์สีขาวตัวนั้นก็กลายเป็นชุดสกปรกมอมแมมกระดำกระด่าง
“หม้อสองใบไม่มีใบไหนรั่วเลย ผลงานของพวกเราสำเร็จอย่างงดงามเชียวล่ะ ฮ่าๆ ข้าล้างไก่กับเห็ดมาแล้ว พวกเราจะตุ๋นน้ำแกงไก่ใส่เห็ดกัน”
เธอวิ่งฉิวเข้าไปในถ้ำราวกับพายุ
ไหนบอกว่าขาเหมือนถูกถ่วงด้วยน้ำหนักพันชั่ง พันชั่งไม่น่าจะวิ่งตัวปลิวขนาดนี้ เหลียนเซวียนมุมปากกระตุกน้อยๆ ก่อนลากไม้เท้าค่อยๆ เดินเข้าไปข้างไหน
เซวียเสี่ยวหรั่นไหนเลยจะสนใจว่าใจเขาคิดอย่างไร อาหารเลิศรสอยู่ตรงหน้า ต่อให้ขาหนักเป็นพันชั่งเธอก็ยกมันขึ้น
หลังจากเอาหินมาทำเป็นขาตั้งเตาเรียบร้อยก็ยกหม้อขึ้นไป นำเห็ดออกมาจากหม้อก่อน เนื้อไก่ต้องตุ๋นนานหน่อย เห็ดเอาไว้ค่อยใส่ทีหลัง
“เมื่อวานลืมทำฝาหม้อ เมื่อไม่มีฝาหม้อ ก็ต้องระวังขี้เถ้าจะปลิวลงไป”
เธอ
