นี่เธอถึงขนาดสู้คนตามองไม่เห็นไม่ได้เลยเชียวหรือ หม้อดินสองใบเอามาเปรียบเทียบกัน ใบที่เธอปั้นไม่เพียงแต่หน้าตาอัปลักษณ์ ยังเอียงกระเท่เร่ไปข้าง
ในทางกลับกันหม้อของเหลียนเซวียน รูปทรงได้สมดุล ผิวเรียบลื่น ความหนาเหมาะสม ดูอย่างไรก็สวยกว่าของเซวียเสี่ยวหรั่นมากนัก
เหลียนเซวียนกางมือที่เต็มไปด้วยดินเหนียว มุมปากยกยิ้มน้อยๆ
เซวียเสี่ยวหรั่นจดจ้องอย่างตกตะลึง “ท่านเคยทำเครื่องปั้นดินเผามาก่อนหรือ ไม่น่าจะเป็นไปได้ เมื่อครู่ตอนเริ่มทำ ยังดูเงอะงะไม่คุ้นเคยกับมันเท่าไรเลย หรือว่าท่านจะเป็นคนฉลาดเฉลียวแต่กำเนิด ได้เรียนรู้เพียงนิดก็ทำได้แล้ว แต่ถ้าสติปัญญาเฉียบแหลมขนาดนั้นจริง ทำไมถึงตกมาอยู่ในสภาพนี้ได้ล่ะ”
คำพูดประโยคสุดท้ายแทบจะอมอยู่ในปาก หากไม่ใช่เพราะประสาทสัมผัสการได้ยินของเหลียนเซวียนดีเยี่ยม ก็คงจะไม่ได้ยินเสียงพึมพำของนาง
แม่นางผู้นี้กล่าวไม่ผิด ถ้าเขาฉลาดจริง จะสูญเสียดวงตาทั้งสองข้าง และตกมาอยู่สภาพนี้ได้อย่างไร
มุมปากที่หยักโค้งเผยแววแข็งกระด้าง รังสีเยียบเย็นน่าสะพรึงแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
เซวียเสี่ยวหรั่นมุมปากกระตุก นึกโทษตัวเองอยู่เงียบๆ กาไหนน้ำไม่เดือดกลับหยิบกานั้น [1]
“อะแฮ่ม ไม่ว่า
