หม้อใบนี้จะสวยหรือไม่ ถ้าเผาออกมาแล้วไม่รั่วก็ถือว่าสำเร็จ ฟ้าใกล้มืดแล้ว ข้าจะไปเก็บฟืนมาเพิ่มอีกหน่อย”
เธอลุกพรึ่บ วิ่งตึงๆๆ ไปข้างนอก ฉวยโอกาสที่ฟ้ายังไม่มืดรีบทำการทำงาน
เห็นนางวิ่งออกไปราวกับพายุ เหลียนเซวียนก็รู้สึกหมดแรง มือที่แบอยู่เต็มไปด้วยดินแดงเหนียวหนึบทำให้เขาหงุดหงิดรำคาญใจอยู่บ้าง
เขาหลุบตาลง ‘มอง’ มือที่เปรอะเปื้อน พลางใคร่ครวญอย่างจริงจัง
แม้ว่าถ้ำอยู่ไม่ไกลจากแม่น้ำ แต่ด้วยสถานการณ์ของเขาตอนนี้ ถ้าจะไปไหนสักที่ต้องสิ้นเปลืองกำลังกายไม่น้อย น้ำในขวดเหลือแค่นิดเดียว ไม่แน่ใจว่าจะพอให้เขาล้างมือหรือไม่
เหลียนเซวียนคลำข้างกายหาไม้เท้าที่ช่วยพยุงกาย ตัดสินใจไปริมแม่น้ำขณะที่ฟ้ายังไม่มืด แน่นอนว่าถึงฟ้าจะมืด สำหรับเขาแล้วก็ไม่ต่างกันมาก
ยามเซวียเสี่ยวหรั่นไม้หอบฟืนกลับมา เห็นเหลียนเซวียนค่อยๆ เดินไปปากถ้ำอย่างยากเย็น
“เหลียนเซวียน ท่านจะทำอะไรน่ะ ฟ้าจะมืดอยู่แล้ว อย่าเดินไปไหนมาไหนซี้ซั้ว ระวังเถอะหมาป่าจะคาบไปกิน”
แม่นางผู้นี้โปรดอย่าใช้คำพูดขู่เด็กกับเขาเลย เหลียนเซวียนยังคงค่อยๆ เดินไป
เซวียเสี่ยวหรั่นโยนฟืนเหล่านั้นลงพื้น ก่อนวิ่งมาอยู่ข้างกายเขา
“ท่านจะไปไหน กลั้นไม่ไหวจะไปปลดทุ
