ยวที่มีสีแดงเจืออยู่ พิสูจน์ได้ว่าเธอไม่ได้ตาฝาดมองผิดไป เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มย่องเดินเข้าไป
เริ่มจากมองสำรวจซ้ายขวาอย่างละเอียด เธอยังไม่ลืม งูเหลือมตัวนั้นก็อยู่ใกล้ๆ กับคูน้ำ อย่าได้เจออริเก่าบนทางแคบเป็นดีที่สุด
หลังแน่ใจแล้วว่าปลอดภัย เธอก็หยิบท่อนไม้ขึ้นมา ใช้มีดเหลาปลายให้แหลม “โถ มีดน้อยสุดที่รัก หากไม่มีนาย ฉันก็ไม่รู้จะผ่านคืนวันไปยังไง”
เซวียเสี่ยวหรั่นพับมีดเรียบร้อยก็เก็บเข้าไปในเสื้อชั้นใน ก่อนดึงเอวกางเกงขึ้น ตกมาอยู่ที่นี่ไม่กี่วัน รอบเอวหลวมโพรกไปหมดแล้ว
เธอเม้มริมฝีปาก คว้าท่อนไม้ปลายแหลมปักเป็นมุมทแยงลงไปบนพื้นดิน
แต่การขุดครั้งนี้ไม่ได้ออกแรงมากนักก็ขุดไปถึงโพรงใต้ดิน
เซวียเสี่ยวหรั่นตื่นตระหนก ออกแรงดึงไม้อย่างแรง แต่ผลกลับทำให้หน้าดินเริ่มยุบตัวลงไป เผยให้เห็นฝูงปลวกยุ่บยั่บ
“โอ้แม่เจ้า รังปลวก”
เซวียเสี่ยวหรั่นกระโดดผึงถอยวืดไปด้านหลังราวสิบกว่าเมตร ปาดไม้ในมือกับพื้นดิน ด้วยเกรงว่าปลวกเหล่านั้นจะปีนตามไม้ขึ้นมา
“บ้าจริง โชคดีไปอยู่ที่ไหนหมด ขุดส่งๆ ยังเจอรังปลวกเสียได้”
ขุดไม่ได้ดินเหนียว กลับได้ปลวกมาแทนซะนี่
เซวียเสี่ยวหรั่นเบ้ปากถลึงตาไปทางรังปลวกเหล่านั้น
