า เผ่นหนีให้เร็วที่สุด
หลังจากตั้งหลักดีแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นก็กัดฟัน แล้วเริ่มใช้ไม้ตีพงหญ้าทั้งสองด้าน
ไม่ช้า งูเหลือมตัวนั้นก็เลื้อยออกมาจากพงหญ้าไปยังฝั่งตรงข้ามกับเธอ
เซวียเสี่ยวหรั่นนึกยินดีอยู่ในใจ จากนั้นก็ขว้างท่อนไม้ในมือไล่หลังมันไป
“ตุ้บ” งูเหลือมตัวนั้นตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด มันเลื้อยไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว
“ฮ่าๆๆ”
เซวียเสี่ยวหรั่นยกมือเท้าสะเอวหัวเราะอย่างลำพองใจ
“ห่าว เฮ โย่ว รู้สึกได้ว่าชีวิตมาถึงจุดสูงสุดแล้ว [1] ”
คนที่กลัวงูคนหนึ่งสามารถไล่งูเหลือมให้หนีไปได้ เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกเหมือนได้มายืนอยู่ในจุดสูงสุดของชีวิตแล้วจริงๆ
ฮัมบทเพลงล้างสมอง พลางเข้าไปเก็บไข่ห่านป่าใส่เป้อย่างมีความสุข
หลังจากนั้นใช้ไม้ตีรอบพงหญ้าอย่างดุเดือดต่อไป จนแน่ใจว่าไม่มีงูเงี้ยวเขี้ยวขอที่ไหนแล้ว ค่อยสำรวจอย่างละเอียดอีกรอบ
ในที่สุดก็พบไข่ห่านป่าอีกรังหนึ่งอยู่อีกมุมซึ่งที่ไม่ไกลนัก
นอกจากนี้ยังเก็บเห็ดปลวกน้ำซึ่งขึ้นอยู่บนจอมปลวกไม่ไกลจากพงหญ้ามาได้อีกมากมาย
เซวียเสี่ยวหรั่นเบิกบานใจมากจนเกือบหาทางกลับถ้ำไม่ถูกเลยทีเดียว
“เหลียนเซวียน ข้ากลับมาแล้ว”
เซวียเสี่ยวหรั่นสะพายเป้ไว้ที่ด้านหน้า อุ้มมาอย่างระ
