มัดระวัง ในนั้นมีไข่ห่านป่าสิบกว่าฟอง เธอไม่อยากทำแตก
ไม่มีเสียงตอบกลับ แต่เธอชินแล้ว
เธอวิ่งเข้ามาในถ้ำอย่างระมัดระวัง แล้วหยิบของในกระเป๋าออกมา
มุมด้านหนึ่งของถ้ำเป็นสถานที่เก็บรางวัลสงครามของเธอในช่วงครึ่งวันนี้
กล้วยน้ำว้า ไข่ห่านป่า เห็ดป่า กระเทียมป่า แล้วก็ยังมีชิงฮวาเจียว [2] อีกหนึ่งกำมือ เนื้อย่างวันนี้สามารถเติมเครื่องปรุงรสได้แล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มอย่างพึงพอใจ
“เหลียนเซวียน?”
ในถ้ำไม่มีคน เซวียเสี่ยวหรั่นเดินออกมา
มองซ้ายมองขวา แถวนี้ไม่มีใครเลย เธอรู้สึกตื่นกลัวเล็กน้อย
“เหลียนเซวียน?”
เธอเดินไปหาแถวพงไม้ด้านหน้าก่อน
“เหลียนเซวียน ท่านอยู่ไหน”
เซวียเสี่ยวหรั่นหัวใจเต้นรัว เริ่มตะโกนเรียกชื่อเขาไม่หยุด
เขาหายไปทั้งที่ยังบาดเจ็บ แต่จะแล่นไปไหนได้ล่ะ?
เซวียเสี่ยวหรั่นเริ่มกระวนกระวายใจ เธอไม่ควรทิ้งคนที่ทั้งตาบอดและเป็นใบ้ไว้คนเดียวในสถานที่รกร้างไร้ผู้คน แล้วออกไปนานขนาดนี้
“เหลียนเซวียน?”
เสียง “ตึง” แว่วมาเบาๆ ทำให้เซวี่ยเสี่ยวหรั่นที่เกือบจะร้องไห้อยู่รอมร่อด้วยความร้อนใจตกตะลึงไปชั่วขณะ
“เหลียนเซวียน เป็นท่านหรือ?”
เสียง “ตึง” ดังขึ้นอีกครั้ง เซวียเสี่ยวหรั่นเผยสีหน้ายินดี รีบว
