เซวียนสักเท่าไร ใบหน้าของเธอเผยความหงุดหงิดออกมา
ไม่สนแล้ว อาศัยช่วงที่ลิงไม่อยู่ในดงกล้วยน้ำว้า เข้าไปดูหน่อยว่าพอจะเด็ดกล้วยน้ำว้ากลับไปสักหวีได้หรือไม่
กินแล้วก็ต้องออกแรง ยามนี้เซวียเสี่ยวหรั่นเต็มไปด้วยความคึกคักกระตือรือร้น รู้สึกว่าตัวเบาดุจนกนางแอ่น ไม่ปวดบั้นเอว ขาก็ไม่เจ็บแล้วเหมือนกัน
เธอดึงสายรัดเอวกางเกงให้แน่น ก่อนจรดปลายเท้าย่องเข้าไปในดงกล้วยน้ำว้า
ในดงกล้วยเต็มไปด้วยพงหญ้ารกเรื้อ เซวียเสี่ยวหรั่นกลัวงู จึงหยิบท่อนไม้ยาวมาตีซ้ายตีขวา กว่าจะเข้าไปได้ไม่ง่ายนัก
“ว้าว” พอเข้าไปถึง เซวียเสี่ยวหรั่นก็กำมือร้องเสียงแหลมออกมาเบาๆ
เพราะว่าเบื้องหน้ามีต้นกล้วยน้ำว้าต้นหนึ่งบนต้นก็มีกล้วยน้ำว้าเครือใหญ่ หวีที่อยู่ด้านบนสุดเริ่มเหลืองแล้วด้วย เห็นได้ชัดว่าถูกลิงเด็ดไปบางส่วน เหลือแต่สีเขียวอมเหลืองซึ่งยังไม่สุกดี
สำคัญที่สุดก็คือกล้วยต้นนี้ไม่สูง แต่ผลกล้วยน้ำว้าเครือใหญ่มีน้ำหนักมาก ห้อยลงมาจนถึงช่วงกลางลำต้น แค่เอื้อมมือหน่อยเธอก็สามารถคลำถึงได้
“สวรรค์เข้าข้างฉันแล้ว” เซวียเสี่ยวหรั่นตื่นเต้นดีใจจนตัวสั่น
รีบโยนท่อนไม้ในมือทิ้ง ล้วงเอามีดพับออกมาจากเสื้อชั้นในแล้วกางออก แล้วเขย่งเท้า
