ย่องเข้าไปข้างต้นกล้วยน้ำว้าต้นนั้น
“โอ้โห หนักสุดๆ” เธอลองใช้มือกะน้ำหนักดู อย่างน้อยๆ น่าจะสักสี่ห้าสิบชั่ง [1] ได้
บ้าเอ๊ย ครั้งนี้เธอจะแบกไหวรึเปล่านะ
เซวียเสี่ยวหรั่นกลอกตา ก่อนเริ่มจัดการกับกล้วยน้ำว้าหวีที่อยู่ด้านบนสุด
มีดพับคมกริบเป็นผู้ช่วยในการตัดกล้วยได้อย่างยอดเยี่ยม
กล้วยหวีเล็กที่ตัดออกมาถูกยัดเข้าไปในกระเป๋าเป้ หลังจากเต็มแล้ว ก็ตัดอีกสองหวีอุ้มไว้ในอ้อมแขน จากนั้นก็เดินย้อนกลับออกมาทางเดิม
หลังจากวิ่งออกมาได้หนึ่งถึงสองร้อยเมตร เธอวางกล้วยน้ำว้าในมือลงบนหินก้อนใหญ่ จากนั้นก็เทส่วนที่เหลือออกมาจากกระเป๋า
แล้วหันกลับไปยังต้นกล้วยต้นเดิม
หลังจากวิ่งกลับไปกลับมาอยู่อย่างนี้สามรอบ กล้วยเครือนั้นก็เหลือแค่สองหวีล่างที่ยังเขียวอยู่
เซวียเสี่ยวหรั่นยังไม่คิดจะยอมแพ้ กล้วยยิ่งดิบก็ยิ่งเก็บได้นาน
ขณะที่เธอกำลังดำดิ่งอยู่กับความยินดี เสียงร้อง “เจี๊ยกๆ” ที่ดังขึ้นก็ทำให้เธอสะดุ้งโหยง
เซวียเสี่ยวหรั่นเอี้ยวศีรษะไปมอง โอ้แม่จ๋า ลิงฝูงใหญ่กำลังเฮโลวิ่งลงจากเนินหลังดงกล้วยมุ่งตรงมาทางนี้
ตัวที่อยู่หัวแถววิ่งมาเร็วสุดก็คือ เจ้าลิงน้อยขนทองดุร้ายตัวนั้น
เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกขนหัวลุ