เซวียเสี่ยวหรั่นถอยหลังกรูดเบิกตากว้างอย่างตื่นกลัว จนกระทั่งหลังเท้าชนกับก้อนหิน สะดุดล้มลงไปด้านหลัง
“ว้าย…”
เสียงกรีดร้องแหลมกว่าตอนแรก
“โอ๊ย ก้นฉัน…”
เพื่อปกป้องกระเป๋าเป้ในอ้อมแขน การล้มลงไปครั้งนี้จึงค่อนข้างหนัก ก้นกระแทกกับก้อนหินอย่างรุนแรง เจ็บจนแทบน้ำตาไหล
งี่เง่าบัดซบ นี่ไม่เรียกว่ารักสนุกเลยทุกข์ถนัดหรอกหรือ เซวียเสี่ยวหรั่นเจ็บจนน้ำตาไหลพราก
เหลียนเซวียนซึ่งพิงโขดหินอยู่ตรงนั้นได้ยินเสียงกรีดร้องเป็นชุดๆ ของนาง ก็รู้สึกอยากยกมือกุมหน้าผาก
นางตกใจอะไรขนาดนั้น?
เซวียเสี่ยวหรั่นวางเป้ในอ้อมแขนลงด้านข้าง ก่อนทิ้งตัวแผ่หลาลงไปบนพื้น ทว่าก็ต้องพลิกตัวตะแคงข้างอย่างยากเย็นเพื่อคลายความเจ็บปวดที่ก้น
“โอ๊ย เจ็บจังเลย ก้นกบของฉันไม่หักไปแล้วหรือเนี่ย”
เธอร้องโอดโอยพลางลูบคลำกระดูกก้นกบของตนเอง ชาแต่กลับไม่รู้สึกเท่าไร ต่างกับผิวหนังที่ก้นเจ็บจนจะตายอยู่แล้ว
เซวียเสี่ยวหรั่นลูบคลำก้นของตัวเองทั้งซ้ายขวาบนล่าง หินใหญ่ในใจค่อยปล่อยวางลงได้ กระดูกก้นกบไม่มีปัญหา แต่ก้นนี่สิน่าจะช้ำไปทั้งแถบ
เสียง “ตึง” ดังเบาๆ เหลียนเซวียนอยู่ตรงนั้นพยายามฝืนร่างกายคิดจะลุกขึ้นมา แต่ดูเหมือนว่าเขาจะอยู่ในสภา
