พย่ำแย่ มือทั้งสองยันพื้น เข่าทั้งสองข้างคุกเข่าลงไปบนพื้นที่เต็มไปด้วยหิน ขณะกำลังตะกายตัวดันไปชนถูกตอไม้เข้าจึงเกิดเสียงดังออกมา
เซวียเสี่ยวหรั่นสะกดกลั้นความเจ็บหันไปมอง บาดแผลน่าเกลียดน่ากลัวเต็มหน้ายามอยู่ภายใต้แสงตะวันแลดูบาดตา แต่เขาก็กัดฟันตะกายลุกขึ้น ทำให้หัวใจของเธอสั่นสะเทือน เขาได้ยินเสียงร้องครวญครางของเธอ ดังนั้นจึงอยากมาช่วยกระมัง
ตัวเองบาดเจ็บจนเหมือนตายไปครึ่งตัว ยังคิดจะเข้ามาช่วยเหลือ เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกแสบจมูกเล็กน้อย หุบเขาในซอกหลืบแห่งนี้ ดีชั่วอย่างไรก็ยังมีคนเป็นห่วงเป็นใยตนเอง
ทันใดนั้นเธอก็ลุกขึ้นมาอีกครั้ง โดยไม่ห่วงความเจ็บปวดของตน วิ่งโซซัดโซเซเข้ามาหาเหลียนเซวียนโดยไม่กลัวว่าก้นยังเจ็บอยู่ ประคองแขนของเขาอย่างระมัดระวัง
“อย่าเคลื่อนไหวซี้ซั้วสิ ฉันไม่ได้เป็นอะไรใหญ่โต แค่หกล้มก้นจ้ำเบ้ากระแทกถูกหินเท่านั้น เจ็บเดี๋ยวเดียวก็หายแล้ว”
ขณะกล่าววาจาก็มีเสียงซี้ดแทรกอยู่ในลมหายใจ
ร้องครวญครางเสียงดังขนาดนั้น ต้องล้มกระแทกไม่เบาเป็นแน่ เหลียนเซวียนถอนใจอยู่เงียบๆ ก่อนนั่งลงตามแรงบังคับที่กดลงมา แล้วใช้นิ้วเขียนอักษรสองสามตัวบนพื้นช้าๆ
“ไม่ต้องกลัว ตายแล้ว”
หลังเซว
