ียเสี่ยวหรั่นอ่านจบก็อึ้งงัน ก่อนรั้งสติกลับมา หันไปมองตัวการที่ทำให้เธอตกใจจนกรีดร้องเมื่อครู่
โลหิตคล้ำเข้มที่สาดกระจายไปทั่วเป็นของงูตัวหนึ่ง หากพิศให้ดีจะเห็นว่าที่หัวของมันมีมีดสั้นสีเงินปักอยู่ โลหิตงูไหลเจิ่งนองตั้งแต่หัวของมันลงมา
“คุณ… เป็นคนฆ่ามันตาย?”
เซวียเสี่ยวหรั่นเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ มือเท้าของเขาไม่มีแรง ดวงตาก็มองไม่เห็น แล้วใช้มีดสั้นปักหัวงูแม่นยำขนาดนั้นได้อย่างไร
เหลียนเซวียนพยักหน้าอย่างเรียบเฉยไร้อารมณ์
เซวียเสี่ยวหรั่นอ้าปากตาค้าง มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้ารอบหนึ่ง
“คุณ… ทำได้ยังไง?”
มุมปากที่ซ่อนอยู่ภายใต้หนวดเครารกครึ้มกระตุกเล็กน้อย ไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร เพื่อรวบรวมพลังที่อ่อนแอสายนั้นเอามาใช้ เขาต้องนอนนิ่งเหมือนเป็นอัมพาตอยู่นานกว่าจะฟื้นคืนสติ
สถานการณ์ของตนเองตอนนี้คงเป็นช่วงเวลาเลวร้ายที่สุดในชีวิตแล้ว
เห็นเขานิ่งเงียบไม่ให้คำตอบ เซวียเสี่ยวหรั่นพลันรู้สึกว่าเป็นโชคดี หัวใจพองฟูคิดว่าตนเองคาดเดาคำตอบถูกต้องแล้ว
เธอยิ้มย่องในใจ เมื่อเธอทะลุมาต่างภพ เหลียนเซวียนเองก็แต่งชุดโบราณ ด้วยอาการบาดเจ็บของเขา ก็น่าจะถูกศัตรูไล่ล่าสังหารเพื่อแก้แค้นกระมั
