เซวียเสี่ยวหรั่นไม่มัวเสียเวลาเลือก รีบเก็บของที่ร่วงอยู่บนพื้นใส่กระเป๋าเป้
ตอนแรกฝูงลิงบนต้นไม้ก็มองดูเฉยๆ เหมือนไม่มีอะไร แต่ดูเหมือนว่าลิงน้อยขนทองตัวนั้นจะมองสายสนกลในออก มันร้อง “เจี๊ยกๆ” เสียงดังลั่น ต่อจากนั้นก็ไม่รู้ว่าไปคว้ากล้วยน้ำว้าทั้งหวีมาจากไหน เริ่มขว้างปาใส่เธออีกรอบ
“โอ๊ย แม่จ๋า…” เซวียเสี่ยวหรั่นถูกปาเข้าที่หัวไหล่เต็มๆ ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ฉวยโอกาสก้มเก็บกล้วยน้ำว้าหวีนั้นเข้ากระเป๋า
ลิงน้อยขนทองยิ่งหัวเสีย มันร้องเรียกหาพวกเดียวกันให้มาช่วยกันขว้างปาสิ่งของ
แต่น่าเสียดาย มันยังเป็นเพียงลูกลิง เห็นชัดว่าไม่มีอิทธิพลเท่าไรนัก ดังนั้นจึงแทบไม่มีตัวไหนในฝูงที่คล้อยตามมัน พวกที่ร่วมผสมโรงมีเพียงหร็อมแหร็ม เซวียเสี่ยวหรั่นคอยเลี่ยงหลบ หลังจากนั้นก็เก็บผลไม้ขึ้นมา
ไม่ช้า เป้ของเธอก็หนักอึ้ง
จนกระทั่งยัดลงไปไม่ได้อีก เซวียเสี่ยวหรั่นค่อยถอยออกมาตั้งหลักสองสามเมตร ฝูงลิงก็หยุดโจมตี
“หึๆ เจ้าลิงน้อย ขอบใจสำหรับผลไม้ของเจ้า ฮ่า” เซวียเสี่ยวหรั่นก็ยื่นหน้าหันไปหัวเราะเยาะลิงน้อยขนทอง
ดูเหมือนว่ามันจะเข้าใจความหมายของเธอ จึงแยกเขี้ยวขู่ใส่พลางขย่มกิ่งไม้อย่างโมโหโทโส
ลิงน้อยขนทอง
