มีวัชพืชกับกรวดหินกระจัดกระจาย ด้านขวามีพื้นราบค่อนข้างกว้าง แต่มีแผ่นหินขนาดใหญ่เว้าเป็นแอ่งตรงกลาง ความกว้างขนาดเท่าเตียงขนาดหนึ่งเมตรครึ่งสองแผ่น
“อื้ม ตรงนี้ใช้เป็นเตียงได้ แม้ว่าอาจจะเจ็บหลังหน่อยก็ตาม”
เธอย่องเข้าไปมองสำรวจ ด้านข้างยังมีหินก้อนใหญ่รูปสามเหลี่ยมที่สูงกว่าเธอ เข้าไปอีก เป็นก้อนหินไม่ใหญ่มากสองสามก้อนตั้งเรียงราย ขนาดเล็กกว่าหินรูปสามเหลี่ยมนิดหน่อย กองหินปิดกั้นตำแหน่งตรงกลางไว้ ด้านหลังยังมีที่พื้นที่ว่าง ต้องอ้อมกองหินเหล่านี้ถึงจะเข้าไปได้
เซวียเสี่ยวหรั่นก้าวเข้าไปด้านใน แสงในนั้นค่อนข้างมืดสลัว เธอหรี่ตามองก็พบว่าไม่มีสิ่งใดแปลกประหลาด
“เอาล่ะ งั้นก็เป็นที่นี่แหละ”
เซวียเสี่ยวหรั่นฉีกยิ้มกว้างเดินออกจากถ้ำ แสงแดดจ้าแยงตาจนต้องหรี่ตาลง
อารมณ์หมดอาลัยตายอยากก่อนหน้านี้ไม่เหลืออยู่แล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นเป็นคนสดใสร่าเริง มองโลกในแง่ดี ความโศกเศร้าเสียใจเมื่อผ่านไปแล้วก็จะไม่เก็บเอาไว้ในอก
คนต้องอยู่ต่อไป ชีวิตต้องมองไปข้างหน้าไม่ใช่หรือ
“เหลียนเซวียน”
เซวียเสี่ยวหรั่นสาวเท้าเร็วรี่วิ่งกลับไปยังริมแม่น้ำ
เห็นเหลียนเซวียนนั่งพิงโขดหินอยู่ไกลๆ เธอตะโกนเรียกเขา ก่อนวิ่งอย่างด่วนจี๋เ
