งแผนการในใจ
ตรงซอกหินข้างหน้ามีของบางอย่างสีเหลืองอมเขียว เซวียเสี่ยวหรั่นพิศมองอย่างละเอียด นัยน์ตาพลันเปล่งประกาย รีบคลานเข้าไปเก็บ
“ฮ่าๆ ที่แท้ก็สาลี่นี่เอง”
สาลี่ผลเล็ก เปลือกสีเหลืองอมเขียวมีลายเป็นจุดๆ ตอนตกบนพื้นก็ยุบไปข้างหนึ่งแล้ว
เซวียเสี่ยวหรั่นใช้เสื้อยืดเช็ดผลสาลี่ ก่อนกัดดังกร้วม
“บ้าเอ๊ย เปรี้ยวฉิบ”
รสชาติเปรี้ยวฝาดทำให้หน้ากลมแป้นของเธอย่นเป็นซาลาเปา
อดกลั้นแล้วอดกลั้นอีก ในที่สุดก็ไม่ได้คายทิ้ง กลับกลืนเข้าไปลำคอ
“มิน่าเจ้าลิงพวกนั้นถึงใช้สาลี่ปาคน เพราะมันทั้งเปรี้ยวทั้งฝาดแบบนี้นี่เอง พวกมันต้องไม่ชอบกินอยู่แล้ว”
เซวียเสี่ยวหรั่นมองสาลี่ที่กัดไปแล้วคำหนึ่งในมือ ฝืนกัดคำที่สองไม่ลงจริงๆ ถูกความเปรี้ยวเล่นงานจนเข็ดฟัน กระพุ้งแก้มร้าวรานไปหมด รสเปรี้ยวยิ่งทำให้รู้สึกหิวหนัก เธอย่นคิ้วทำหน้าเบ้พลางแลบลิ้น
“สาลี่ป่าทั้งเปรี้ยวทั้งฝาด กล้วยน้ำว้าคงไม่เปรี้ยวแบบนี้หรอกนะ”
เซวียเสี่ยวหรั่นเหลือบมองปราดหนึ่ง กล้วยน้ำว้ากับผลไม้อย่างอื่นถูกโยนทิ้งเกลื่อนกลาดไม่น้อย
หึๆ เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนถอดเป้สะพายหลังออกมา รูดซิปแล้วย่อตัวลงคุกเข่า ขยับไปข้างหน้าสองก้าว รีบเก็บกล้
