อครู่วิ่งหนีมา รู้สึกเห็นดาววิบวับ ต้องเป็นเพราะหิวนานเกินไปแน่ๆ น้ำตาลในเลือดเลยต่ำ
เธอยกมือกุมศีรษะ แต่หน้าผากกลับรู้สึกเจ็บจี๊ด เมื่อครู่ถูกปาด้วยของแข็งตอนนี้บวมปูดออกมาแล้ว
“ซี้ด เจ็บจังเลย”
เธอลูบหน้าผากบวมเป่งพลางทำสีหน้าเหยเก
“เจี๊ยกๆ” ลิงน้อยขนทองตัวนั้นเหมือนกำลังหัวเราะเยาะนาง ขย่มกิ่งไม้อย่างลิงโลด
“หน็อย เจ้จะวาดวงเวทสาปแช่งเจ้า ลิงโสโครก ไม่เห็นน่ารักเลยสักนิด”
เธอหย่อนก้นนั่งลงพื้น พลางด่าทอพวกลิง เซวียเสี่ยวหรั่นยังไม่อยากไปตอนนี้ กว่าจะหาของยาไส้พบไม่ใช่เรื่องง่าย แล้วจะถอดใจยอมแพ้แค่นี้ได้อย่างไร
ลิงก็มีเวลางีบเหมือนกัน เซวียเสี่ยวหรั่นมองไปโดยรอบสังเกตลักษณะภูมิประเทศอย่างละเอียด
ลิงฝูงนั้นเห็นเธอไม่ขยับ เลยไม่สนใจเธออีก มีแต่ลิงน้อยขนทองตัวเดิมที่ยังคงกระโดดโลดเต้นไปร้องเจี๊ยกๆ วุ่นวายจดจ้องมาที่เธอไม่หยุด แม่ลิงปีนขึ้นไปบนกิ่งไม้อื่น มองลิงน้อยอาละวาด
เซวียเสี่ยวหรั่นกลอกตาใส่มัน เมื่อครู่หากไม่เพราะมันลงมือก่อน ก็คงไม่ต้องเผชิญหน้ากันเช่นนี้
อาจเป็นเพราะเธอไม่สามารถขโมยกล้วยน้ำว้ากลับไป ก็เลยถลึงตาอย่างโมโหโทโสใส่ลิงน้อยขนทองตัวนั้น เธอนวดต้นขาอย่างเมื่อยขบ เริ่มวา
