ละลิ่วเข้าหาเธอ
“ว้าย” เซวียเสี่ยวหรั่นกระโดดไปด้านข้างหลบได้หวุดหวิด
“เจี๊ยกๆ” ลิงน้อยตัวนั้นเริ่มร้องโวยวาย มันปีนลงจากตัวแม่ของมันไปยังกิ่งด้านหน้า แล้วออกแรงขย่มจนลำต้นสั่นไหวพร้อมกับปากล้วยน้ำว้าอีกผลเข้ามา
“ฉิบ…” เซวียเสี่ยวหรั่นรีบหลบ โมโหจนแทบระเบิด
เธอยังไม่ได้เข้าใกล้ดงกล้วยน้ำว้าด้วยซ้ำ เจ้าลิงน้อยผยองเกินไปแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นฉุนจัดกลายเป็นความกล้าบ้าบิ่น เก็บก้อนหินขึ้นมาจากพื้นแล้วขว้างใส่ลิงน้อยขนทองตัวนั้นเต็มแรง
ใครจะรู้ การปาครั้งนี้ไม่โดนลิงน้อยแต่กลับกลายเป็นเรื่อง
เงาดำน้อยใหญ่ต่างพากันปาของใส่นางตุ้บตั้บๆ จากที่สูง ฝูงลิงอาจรู้สึกว่าถูกศัตรูโจมตีจึงเริ่มออกมาขับไล่ศัตรูร่วมกัน
เซวียเสี่ยวหรั่นกรีดร้องยกมือป้องศีรษะเป็นพัลวัน พลางถอยหลังกรูด
แต่แข้งขาของนางยังปวดเมื่อย เคลื่อนไหวไม่คล่องตัว จึงโดนกระสุนกล้วยซัดไปอีกหลายนัด
เมื่อถอยมาถึงระยะปลอดภัย เซวียเสี่ยวหรั่นเหนื่อยหอบ หันกลับมาถลึงตาใส่ลิงฝูงนั้นอย่างเข่นเขี้ยว
ลิงทั้งฝูงรังแกคนคนเดียว พวกเจ้ายังมียางอายอยู่บ้างหรือไม่
กล้วยน้ำว้ามีตั้งเยอะ จะแบ่งให้เธอบ้างไม่ได้หรือไง
เดิมทีเซวียเสี่ยวหรั่นก็หิวจนแข้งเข่าอ่อน เมื่