วเย็นที่ทิ้งไว้บนปลายนิ้วทำให้เธอคอตก แต่พอเห็นแม่น้ำใสแจ๋วไหลเอื่อยตรงหน้า สีหน้าห่อเหี่ยวของเซวียเสี่ยวหรั่นก็กลับมาสดใสมีชีวิตชีวาอีกครั้ง
มีน้ำย่อมมีปลา เธอเองก็ว่ายน้ำเป็น ถึงแม้ไม่อาจนับได้ว่าชำนาญก็ตาม
การจับปลาอาจยุ่งยากอยู่บ้าง แต่ถ้าลองหลายๆ ครั้งเข้า อย่างไรก็ต้องสำเร็จ ตราบใดที่มีอาหารกับไฟ เธอกับเขาก็ไม่ต้องอดตายแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นมองโลกในแง่ดี
พ่อแม่ของเซวียเสี่ยวหรั่นแยกทางกันตั้งแต่เธอยังเล็ก ตั้งแต่บิดาแต่งงานใหม่ เธอก็อาศัยอยู่กับคุณปู่คุณย่าที่บ้านเดิมมาโดยตลอด แม้อายุไม่มาก แต่ก็สามารถดูแลตนเองได้เป็นอย่างดี
ตอนคุณปู่ของเธอยังหนุ่มเคยเป็นเชฟในโรงแรม เคยเปิดร้านอาหาร หาเงินทองมาจุนเจือครอบครัวได้มากมาย หลังจากซื้อห้องชุดในเมืองให้คุณพ่อกับคุณอาของเธอคนละห้องแล้ว คุณปู่กับคุณย่าก็กลับมาบ้านเกิดในชนบท ทำงานเป็นเชฟรับจัดงานเลี้ยงงานมงคล ดูแลเรื่องอาหารและเครื่องดื่มสำหรับงานมงคลให้แก่คนในหมู่บ้านใกล้เคียงอย่างมืออาชีพ
คุณปู่เก่งการทำอาหาร คนที่มาเชิญท่านไปเป็นเชฟในงานเลี้ยงมีไม่ขาดสาย ด้วยฝีมือระดับนี้ ครอบครัวของเธอที่บ้านเดิมจึงมีฐานะร่ำรวย เซวียเสี่ยวหรั่นเติบโตมาอย่างเ
