พียบพร้อม มีกินมีใช้ไม่เคยลำบาก ถึงแม้ไม่มีพ่อแม่อยู่เคียงข้าง แต่เธอก็ไม่เคยรู้สึกว่าขาดอะไรไป
ตั้งแต่เข้าศึกษาระดับชั้นมัธยมต้นเป็นต้นมา คุณปูก็เริ่มถ่ายทอดวิชาการทำอาหารให้กับเธอ เซวียเสี่ยวหรั่นเป็นนักกินตัวยง เมื่อชอบกินก็ย่อมชอบเข้าครัวเป็นธรรมดา หลังจากนั้นเพียงไม่กี่ปี ทักษะการทำอาหารของเธอก็นับว่าใช้ได้แล้ว
ต่อมาพอขึ้นชั้นมัธยมปลาย เธอก็ต้องไปอยู่หอพักของโรงเรียนในเมือง เวลาในการทำอาหารก็ลดลงมาก แต่ช่วงปิดภาคเรียนฤดูหนาวของทุกปีได้หยุดกลับบ้าน เธอก็รับหน้าที่ทำอาหารอยู่เสมอ ฝีมือจึงยังไม่ตก
ในป่าย่อมมีวัตถุดิบอาหารตามธรรมชาติที่หลากหลายและอุดมสมบูรณ์ หมู่บ้านของพวกเขามีภูเขาอยู่ใกล้ๆ คุณปู่มักพาเธอขึ้นเขาไปเก็บเห็ดและหาของป่าอยู่เป็นประจำ ดังนั้นเธอจึงค่อนข้างคุ้นเคยกับป่าเขา และเชื่อมั่นว่าตราบใดที่มีหม้อกับไฟ ทั้งเขาและเธอจะไม่มีใครอดตายแน่นอน
เพียงแต่ในป่าลึกแบบนี้เธอจะหาหม้อกับไฟจากที่ไหนได้ล่ะ?
สีหน้าที่เต็มไปด้วยความฮึกเหิมเมื่อครู่นี้พลันห่อเหี่ยวลงทันตา
อย่างแรกมาคิดก่อนดีกว่าทำอย่างไรถึงจะก่อไฟได้ เมื่อคืนหนาวจนเกือบแข็งตาย เธอไม่อยากประสบกับอะไรแบบนั้นอีกแล้ว
น้ำแร่ก็เหลือเพีย
