งคำสุดท้าย เซวียเสี่ยวหรั่นเม้มริมฝีปาก กลั้นใจไม่ดื่ม ถึงแม้ว่าน้ำในแม่น้ำตรงหน้าจะดูใสสะอาด แต่อย่างไรเสียก็เป็นน้ำดิบ หากท้องเสียขึ้นมาก็คงจะขำไม่ออก ลองไปเสาะหาน้ำพุหรือน้ำบาดาลก่อนดีกว่า อย่างไรเสียแหล่งน้ำแบบนั้นก็สะอาดกว่านี้
เธอลากขาที่แสนจะเมื่อยล้าค่อยๆ เดินกลับไปเชิงเขา
ผู้ชายคนนั้นยังนอนอยู่ไม่ขยับเขยื้อน แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาบนใบหน้าฟกช้ำ บาดแผลอันน่าสยดสยองยิ่งเด่นชัดจนทำให้คนอดผวาไม่ได้
เซวียเสี่ยวหรั่นกลืนน้ำลายก่อนเดินเข้าไปใกล้ ความปวดเมื่อยตามตัวทำให้เธอไม่สนใจอะไรมากมายนัก หย่อนก้นลงนั่งข้างกายเขา
“เอ่อ… นี่คุณ ตื่นหรือยัง?”
เธอยื่นนิ้วมือเข้าไปจิ้มๆ ตัวเขา ชายหนุ่มลืมตาครึ่งหนึ่ง ขยับศีรษะเล็กน้อยเป็นการให้คำตอบกับเธอแล้ว
“ฉันช่วยพยุงคุณขึ้นมานั่งแล้วกัน”
ต้องทนหิวทนหนาวมาทั้งคืน เป็นใครก็คงตัวแข็งกันทั้งนั้น เซวียเสี่ยวหรั่นใช้มือหนึ่งประคองไหล่ อีกมือพยุงที่ข้อศอกของเขา
จิตใต้สำนึกของเขาสั่งให้หลบเลี่ยง เพราะไม่เคยชินกับการให้คนแปลกหน้าแตะต้องตัวมาแต่ไหนแต่ไร ทว่าจู่ๆ ภาพที่พวกเขาสองคนนอนกอดก่ายกันทั้งคืนก็ผุดขึ้นมาในความคิด ท่าทางหลบเลี่ยงก็เลยหยุดชะงักไป
เซวียเสี่
