ได้ อีกสองสามวันพวกเราคงได้หิวตายในป่า”
เมื่อคืนตอนชายผู้นี้บีบคอเธอ เรี่ยวแรงไม่น้อย แสดงว่ามือและเท้าของเขายังขยับได้
ผ่านไปครู่ใหญ่ชายคนนั้นก็ยังคงนิ่งไม่ขยับ เซวียเสี่ยวหรั่นเพิ่งนึกได้ว่าเขาเป็นใบ้ ตาก็มองไม่เห็น
หัวใจพลันรู้สึกเหมือนถูกกดทับจนหายใจลำบาก