ายคนนี้หายดีค่อยให้เขาพาออกจากป่า แต่เขาทั้งตาบอดและเป็นใบ้ นี่มัน….
“โครก!”
เสียงท้องร้องโครกครากรั้งสติที่เตลิดเปิดเปิงของเซวียเสี่ยวหรั่นกลับเข้าที่
ใช่แล้ว เปล่าประโยชน์ที่จะมาหวั่นวิตกกับเรื่องเหล่านี้ สิ่งสำคัญคือเผชิญหน้ากับความจริง แก้ปัญหาเรื่อง ‘ท้องอิ่มกับนอนอุ่น’ โดยเร็วที่สุดจะดีกว่า
เธอเปิดเป้ แล้วค้นขนมปังนมสดออกมาฉีกซอง กลิ่นหอมของเนยสดยั่วยวนชวนน้ำลายสอ
เซวียเสี่ยวหรั่นกลืนน้ำลาย ปรายตาไปที่ชายหนุ่มบนพื้น ก่อนแบ่งขนมปังนมสดออกเป็นสองส่วน หลังเปรียบเทียบกันแล้ว เธอก็กัดครึ่งที่ใหญ่กว่านิดหน่อยไปคำหนึ่ง
อีกประเดี๋ยวเธอมีงานต้องทำอีกมาก กินเยอะหน่อยถึงจะมีแรงทำงาน เซวียเสี่ยวหรั่นหาเหตุผลในการกินอย่างสบายใจ
ขนมปังนมสดชิ้นขนาดเท่าฝ่ามือแบ่งเป็นสองส่วน กินแค่สองสามคำก็หมดแล้ว หลังกลืนขนมปังลงท้อง เซวียเสี่ยวหรั่นก็ยื่นอีกครึ่งหนึ่งให้ชายหนุ่มด้วยความรู้สึกปวดใจ ถึงเขาจะพิการอย่างไร ก็เป็นคนมีเลือดเนื้อมีชีวิต ช่วยคนก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด ไม่อาจมองเขาอดตายไปต่อหน้าต่อตา
“เอ้า ขนมปังอีกครึ่งหนึ่งนี่ของคุณ ฉันพกมาไม่มาก ต้องประหยัดกินเอาหน่อย ไม่อย่างนั้นเกิดหาของกินอย่างอื่นไม่
