บนพื้นเบาๆ
ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง คงไม่ตายไปแล้วจริงๆ หรอกนะ
เซวียเสี่ยวหรั่นเริ่มขนลุกซู่
แต่พอพินิจอย่างละเอียดครู่หนึ่ง พอเห็นว่าแผ่นหลังของคนผู้นั้นยังกระเพื่อมขึ้นลงอยู่ ก็พรูลมหายใจอย่างโล่งอก ในป่ากว้างใหญ่ซ้ำยังวังเวงแบบนี้ หากมีใครสักคนอยู่เป็นเพื่อน เธอคงรู้สึกสบายใจขึ้น
หลังจากโยนกิ่งไม้ในมือทิ้ง เก็บกระป๋องสเปรย์กลับเข้าที่ ก็ย่อตัวลงเอื้อมมือไปเลิกผมที่ปรกใบหน้าของคนคนนั้นออก
“แม่เจ้า…”
ใบหน้าโชกเลือดดวงนั้นทำให้เซวียเสี่ยวหรั่นตกใจจนล้มก้นจ้ำเบ้า แต่พอบั้นท้ายสัมผัสกับความเปียกชื้นอันเย็นเฉียบ เธอก็ดีดตัวผึงขึ้นมาทันที
ถอยหลังกรูดออกไปหลายก้าวเพื่อตั้งหลัก ก่อนตบๆ หน้าอกเรียกขวัญที่หนีกระเจิงกลับมา
อื้อหือ… หากเจ้ [1] เป็นโรคหัวใจก็คงจะหงายท้องไปแล้ว
นั่นเป็นผู้ชายหนวดเครารุงรัง มีแต่บาดแผลเต็มหน้า ดูเหมือนว่าจะถูกเฆี่ยนด้วยแส้ แต่ละรอยล้วนฟกช้ำบวมแดง บางบาดแผลยังมีเลือดไหลอยู่ด้วยซ้ำ
โอ้สวรรค์ ใครกันนะ ช่างโหดร้ายทารุณ ถึงกับใช้แส้เฆี่ยนใบหน้าคนได้ลงคอ เซวียเสี่ยวหรั่นลูบๆ แขนทั้งสองที่ผุดเป็นตุ่มหนังไก่เพราะความตกใจไปทั้งแถบ
เมื่อครู่นี้เธอนั่งทับลงไปในแอ่งน้ำขัง บั้นท้ายเย
