็นวาบ เซวียเสี่ยวหรั่นลอบด่าตัวเองในใจ
พอตั้งสติได้ ค่อยเดินเข้าไปใกล้คนผู้นั้นอีกครั้ง เธอย่อตัวลง ยื่นมือออกไปตบๆ หลังของเขาอย่างระมัดระวัง “นี่… คุณตื่นสิ ตื่นๆ ได้ยินฉันพูดไหม”
เขาเปียกโชกไปทั้งตัว ร่างกายเหมือนไม่มีความอบอุ่นอยู่เลย ร้องเรียกอยู่ครู่ใหญ่ก็ไม่มีความเคลื่อนไหว
เซวียเสี่ยวหรั่นลังเลอยู่พักหนึ่ง หากปล่อยให้เขาแช่อยู่ในน้ำต่อไป เกรงว่าคงไม่ได้เห็นพระอาทิตย์ของวันพรุ่งนี้อีกแล้ว
เธอกัดฟันก้มลงไปจับหัวไหล่ทั้งสองข้างของเขาแล้วออกแรงพลิกเขาขึ้นมา
ต้องขอบคุณในความเจ้าเนื้อของเธอดังนั้นถึงมีเรี่ยวแรงมากพอ มิเช่นนั้นคงยกผู้ชายร่างใหญ่ขนาดนี้ไม่ขึ้น แม้ว่าเขาจะดูผอมมากอยู่ก็ตาม
ไม่ผิด ผู้ชายคนนี้ตัวผอมมาก กระดูกหัวไหล่ของเขายังทิ่มมือของเธอเลย
หลังจับพลิกขึ้นมาแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นถึงพบว่าเขายังกอดท่อนซุงยาว ความกว้างเท่าชามใบใหญ่ไว้ในอ้อมแขน
เขาคงจะอาศัยเกาะไม้ซุงลอยมาถึงตรงนี้กระมัง
ใบหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียวและรอยเฆี่ยนจากแส้นับไม่ถ้วน คอเสื้อแหวกออกครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นผิวหนังบริเวณกว้างซึ่งเต็มไปด้วยแผลเป็นมากมาย ไหปลาร้านูนขึ้นมาอย่างเด่นชัด ผอมจนเหลือแต่หนั
