งหุ้มกระดูก มีแค่การกระเพื่อมของหน้าอกที่แสดงให้เห็นว่าคนคนนี้ยังมีชีวิตอยู่
ยากจะจินตนาการได้ว่าชายคนนี้เคยผ่านการถูกทรมานแบบไหนมาบ้างถึงตกอยู่ในสภาพอันน่าสยดสยองแบบนี้
เซวียเสี่ยวหรั่นใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ คุกเข่าลงที่พื้นอย่างสองจิตสองใจ เนื้อตัวมีแต่รอยเฆี่ยนแบบนี้ เขาคงไม่ใช่คนชั่วร้ายหรอกนะ ถ้าเกิดคนที่ช่วยกลายเป็นคนเลวขึ้นมา ไม่เท่ากับหาเรื่องใส่ตัวหรอกหรือ
แต่เห็นคนตายแล้วไม่ช่วยเหลือก็ไม่ถูกต้องเหมือนกัน
ในหัวของเซวียเสี่ยวหรั่นตีกันวุ่นวาย ตัดสินใจไม่ได้
“ฮูกๆ” เสียงนกจากในป่าดังขึ้น เซวียเสี่ยวหรั่นซึ่งยังลังเลอยู่สะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ
เธอเปล่งเสียง “เฮ้ย!” ใส่ตัวเอง คนผอมแห้งมิหนำซ้ำยังบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ เธอจะกลัวอะไรนักหนา เขาจะฟื้นขึ้นมาได้รึเปล่านั่นก็เป็นอีกเรื่อง
ชั่วขณะนั้นก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เธอเริ่มจากออกแรงดึงท่อนไม้ให้หลุดจากอ้อมแขนของเขาก่อน ชายหนุ่มยึดเอาไว้แน่น อาจเป็นเพราะสัญชาตญาณการเอาตัวรอดอย่างแรงกล้า ดังนั้นแม้สลบไปแล้วก็ยังคงกอดเอาไว้อย่างแน่นหนา
หลังปรับท่าทางจนลงตัวแบกร่างเปียกโชกของเขาขึ้นหลังแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นถึงตระหนักว่าชายคนนี้สูงเป็นพิเศษ ขนาดแบกไว้บน
