ซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกใจคอไม่ดี รอบด้านเงียบมาก มีเพียงเสียงนกร้องแว่วมาเป็นครั้งคราวจากที่ไกลๆ กับเสียงลมหายใจลากหนักของเธอเอง
เธอกลืนน้ำลายด้วยความตื่นเต้น ไม่ค่อยรู้สึกเจ็บหน้าอกเท่าไรแล้ว “อย่ากลัว อย่ากลัว ประเดี๋ยวหน่วยกู้ภัยก็จะมากันแล้ว”
เธอ… เซวียเสี่ยวหรั่นเพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ เลยออกมาเที่ยวปีนเขากับเพื่อนร่วมชั้นกลุ่มหนึ่ง
การสอบทำได้ไม่ดีเท่าไร ซ้ำร้ายหัวหน้าชั้นสุดหล่อกับดาวเด่นประจำห้องก็จีบกันกะหนุงกะหนิงมาตลอดทาง ทำเอาคนที่แอบรักเขาข้างเดียวอย่างเซวียเสี่ยวหรั่นออกอาการห่อเหี่ยว
ในยุคสมัยที่รูปร่างหน้าตาเป็นสิ่งสำคัญ สาวร่างท้วมนิดๆ อย่างเธอก็เหมือนกับกำแพงพื้นหลังที่ถูกคนมองข้าม
เซวียเสี่ยวหรั่นไม่ได้เดินเกาะกลุ่มไปกับพวกเขา แต่รั้งอยู่ท้ายขบวนอย่างซึมกะทือ ทุกคนนัดแนะรวมตัวกันที่เชิงเขา เวลายังมีเหลือเฟือ
ขณะใกล้จะถึงยอดเขา ท้องฟ้าก็มืดครึ้มกะทันหัน กลุ่มเมฆดำเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ มีคนในคณะเดินทางร้องตะโกนว่า “ฝนจะตกแล้ว”
ฝนช่วงเดือนหกมาเร็วไปเร็ว
เซวียเสี่ยวหรั่นไม่รีบร้อน ในเมื่อเหาะไปถึงเชิงเขาไม่ได้ จะหาหลบฝนที่ไหนก็เหมือนกัน เธอเดินเข้าไปในศาลาบนโขดหินซึ่งมีพื้นที่ยื
