แว่นตาไม่รู้ว่าตกหายไปไหน สายตาสั้นสองร้อยจะว่าตาบอดก็ไม่ใช่ จะว่าตาดีก็ไม่เชิง
แม้ท้องฟ้าจะมืดครึ้ม แต่กลับไร้ลมฝน
“ว้าย” จู่ๆ เซวียเสี่ยวหรั่นก็ร้องเสียงดัง โทรศัพท์มือถือของเธอหายไปแล้ว
เซวียเสี่ยวหรั่นมองสองมือที่ว่างเปล่า นึกอยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา เธอเพิ่งเปลี่ยนมือถือช่วงก่อนปีใหม่นี่เอง ใช้มาได้ครึ่งปี ตอนซื้อเสียเงินไปตั้งสามพันกว่าหยวน นี่เป็นมือถือรุ่นที่ไอดอลของเธอเป็นพรีเซนเตอร์เชียวนะ
ปัญหาสำคัญที่สุดก็คือไม่มีมันแล้วเธอจะใช้อะไรติดต่อขอความช่วยเหลือ
เซวียเสี่ยวหรั่นร้อนใจทุบอกชกตัว ทว่าทันทีที่มือกระแทกถูกหน้าอก ก็ไปกระทบถูกแผลฟกช้ำจากการตกลงมาเมื่อครู่
ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดในฉับพลัน ยกมือขึ้นลูบหน้าอก ก่อนดึงคอเสื้อมองเข้าไปด้านใน ผิวซึ่งเคยขาวกระจ่างดุจหิมะกลายเป็นปื้นเขียวอมม่วง กระต่ายขาวของเธอถูกทับจนแบนแต๊ดแต๋เป็นขนมเปี๊ยะไส้เนื้อหมดแล้ว เธอสูดปากข่มความเจ็บปวดก่อนตะกายลุกขึ้นมาจากพื้น
ลองสะบัดมือขยับเท้าดู แขนขายังนับว่าแข็งแรงดีอยู่ ไม่มีอาการกระดูกหักหรือเคล็ดขัดยอก ข้อมือกับหน้าแข้งมีแผลถลอกสองสามแห่งกับรู้สึกแสบร้อนที่ลำคออยู่บ้าง ไม่บอกก็รู้ว่าถ
