ูกกิ่งไม้ครูด ทว่ายังดีที่มีแต่บาดแผลเล็กน้อย
ในคราวเคราะห์ยังพอมีโชคอยู่บ้าง ขนาดตกลงมาจากหน้าผาสูงแบบนี้ แขนขายังไม่หัก
เธอตรวจสอบอยู่ครู่หนึ่ง แว่นตาหาย มือถือหาย หมวกกันแดดก็สาบสูญ เหลือแต่กระเป๋าเป้บนหลังที่ยังอยู่ ในนั้นมีขนมปังกับน้ำเปล่าครึ่งขวด คงพอประทังไปจนหน่วยกู้ภัยตามมาถึง
เซวียเสี่ยวหรั่นค่อยสงบอารมณ์ได้
ว่าแต่…
ทำไมถึงรู้สึก… หนาวล่ะ?
เธอสวมเสื้อแขนยาวกันแดดสีชมพูกับกางเกงเก้าส่วน [1] สีดำ แต่กลับรู้สึกหนาวทั้งที่ตอนนี้เพิ่งเข้าเดือนหกเท่านั้นเอง
ตอนปีนเขาเธอยังร้อนจนเหงื่อไหลไคลย้อย หากไม่กลัวผิวเสีย คงโยนเสื้อแขนยาวทิ้งไปนานแล้ว
แต่นี่กลับ… รู้สึกหนาวจนสั่นไปทั้งตัว?
เธอเหลียวซ้ายแลขวาอย่างตื่นตระหนก รอบกายมีแต่ต้นไม้สูงใหญ่กิ่งใบดกหนา โดยเฉพาะอย่างยิ่งต้นที่อยู่เหนือศีรษะของเธอ ลำต้นอวบใหญ่แข็งแรงต้องใช้คนสักห้าหกคนกระมังถึงจะโอบรอบ
เฉพาะแค่ยอดไม้ของต้นนี้ก็แทบจะปิดท้องฟ้าได้ทั้งผืนอยู่แล้ว
กิ่งไม้เพิ่งหักยังดูสดใหม่กระจัดกระจายอยู่ใต้ฝ่าเท้า ทับอยู่บนกองใบไม้ร่วงที่ทั้งเหลืองและสกปรกอีกชั้นแลดูสะดุดตา
เซวียเสี่ยวหรั่นมองขึ้นไปบนกิ่งไม้ที่เบียดเสียดแน่นขนัดอยู่เหนือศ
