ไม่ใช่แค่ศิลามารเท่านั้น แต่ถึงขั้นดูดกลืนพลังมารของผู้อื่นได้ด้วยงั้นหรือ?
‘…นี่ก็เป็นผลของเคล็ดวิชามารดูดกลืนสวรรค์งั้นหรือ?’
ข้าอดคิดไม่ได้ว่าจะใช่อย่างนั้นจริงหรือ?
เพราะในชาติก่อน ข้าไม่เคยเผชิญเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนเลย
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้…แสดงให้เห็นชัดว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป
พลังมารเพียงเล็กน้อยที่ไหลมาจากราชินีกระบี่ ข้าสามารถใช้เคล็ดเพลิงอัคคีเก้ากงล้อเผามันให้มอดไหม้จนหมดสิ้นได้อย่างง่ายดาย
และดูเหมือนว่า…พลังมารที่ข้าดูดกลืนมาจากปีศาจทำลายล้างก่อนหน้านี้ก็ได้รับการชำระล้างอย่างสมบูรณ์แล้วเช่นกัน
“…นี่มัน…”
ราชินีกระบี่เอ่ยเสียงเบา สีหน้าของนางยังคงเต็มไปด้วยความงุนงง
ดูเหมือนว่านางยังไม่อาจเข้าใจสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นได้ในทันที
ข้าจ้องมองมือของตนเอง พลางครุ่นคิด…
หากข้าสามารถดูดกลืนพลังมารในตัวราชินีกระบี่ได้ล่ะก็
‘บางที…’
ข้าอาจจะสามารถช่วยชีวิตนางไว้ได้
ในขณะที่ความคิดนั้นผุดขึ้นมา เสียงประตูไม้ของกระท่อมก็เปิดออกอย่างแรง
แกร๊ก!
“เจ้าทั้งสองกำลังทำอะไรกันอยู่?”
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น พร้อมกับร่างของหมอเทวดาที่ก้าวเข้ามา
ฟึ่บ! ฟึ่บ!
เสียงไม้เรียวยาวที่นางใช้แทนดาบพุ่งฝ่าอากาศ ดังกรีดเฉียบคม
เดิมทีเสียงฟาดนั้นเคยฟังดูทื่อๆ และเบา…แต่ในตอนนี้กลับแฝงไปด้วยความเฉียบคมอย่างประหลาด
