กู่หลิงฮวาก็สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงนั้นเช่นกัน แต่นางกลับรู้สึกว่า…สิ่งเหล่านี้มันไร้ความหมาย
‘อีกเพียงครึ่งก้าว…ปลายดาบต้องตั้งสูงขึ้นอีกนิด’
ฟึ่บ!
ปลายดาบที่แทงออกไปเบาๆ แฝงไว้ด้วยพลังภายในระดับต่ำ
ไม่ใช่การใช้พลังภายในอย่างจงใจ แต่เป็นผลลัพธ์ที่เกิดจากท่วงท่าที่ถูกต้องและสมบูรณ์ต่างหาก
แม้ผลลัพธ์จะน่าพึงพอใจ…แต่ใบหน้าของกู่หลิงฮวากลับยังเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
‘…แค่นี้ มันจะไปทำอะไรได้’
แม้นับตั้งแต่วันนั้น นางจะฝึกฝนหนักยิ่งขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า แต่หัวใจของนางกลับยังไม่เข้มแข็งพอจะก้าวข้ามความกลัวนั้นได้
ภาพในวันนั้นยังตามหลอกหลอน…
ภาพของตัวเองที่ยืนตัวสั่นเผชิญหน้ากับศัตรู ทั้งที่รู้ตัวว่าไม่มีทางเอาชนะได้
นางเข้าใจดีว่านั่นคือความพ่ายแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม
แต่สิ่งนั้น…ก็เป็นเรื่องคนละประเด็น
สิ่งที่หล่อหลอมนางในยามนี้ ไม่ใช่แค่แพ้หรือชนะ แต่คือความละอายที่นางได้หลบหนีจากความภาคภูมิและความรับผิดชอบที่อาจารย์ของนางมักพร่ำสอน
นัมกุงบีอา หญิงสาวผู้ยืนขวางหน้านางในวันนั้น ผู้ที่ลั่นวาจาว่าจะปกป้องนางด้วยตนเอง พร้อมชักกระบี่เผชิญหน้าศัตรู
แม้นางเองก็คงรู้ดีว่า…โอกาสชนะนั้นไม่มีเลย
และแม้นางจะรู้เช่นนั้น นางก็ยังยืนหยัดอยู่เบื้องหน้า
แม้ความตายอยู่ตรงหน้า แม้ความหวาดกลัวจะกัดกินจิตใจ
แม้ความกลัวจะอยู่ตรงหน้า แต่นัมกุงบีอาก็ไม่เคยลังเลเลยแม้แต่น้อย
‘…ข้า…ข้า…’
