‘…หรือว่านี่ก็เป็นผลของพลังมารในกาย?’
ทันใดนั้น พลังมารที่เคยไหลเวียนในร่างก็พลันสงบลงอย่างไม่ทราบสาเหตุ ข้าเริ่มสงสัยว่าการหายตัวของตาแก่ชิน อาจเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ก็เป็นได้
‘อยู่ๆ ก็โผล่มา แล้วก็หายไปโดยไม่บอกกล่าว…’
…นี่ควรจะเรียกว่า “ปลดปล่อยวิญญาณ” หรือไม่?
หรืออาจจะแค่หลับใหลอยู่ก็เท่านั้นเอง
หากเลือกได้…ข้าก็หวังให้เป็นอย่างหลังมากกว่า
ในที่สุด ข้าก็ได้ออกจากเรือนเป็นครั้งแรกในรอบสี่วันหลังจากฟื้นตัว
เช้าตรู่เช่นนี้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่—ที่นี่มันที่ไหนกัน?
แม้จะดูเหมือนอยู่ในเขตของสำนักฮวาซานก็จริง แต่ข้ากลับไม่เคยเห็นอาคารหลังนี้มาก่อนเลย
หรือว่านี่จะเป็นเรือนของหมอ?
“หืม?”
ในขณะที่กำลังเดินสำรวจโดยรอบ ข้าก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากที่ใดที่หนึ่ง
ข้าเหลียวมองตามเสียงไป ก่อนจะเห็นเงาร่างหนึ่งซ่อนอยู่หลังต้นไม้
…อย่าบอกนะว่า กำลังแอบดูข้าอยู่?
“เจ้า…ไปทำอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ?”
เบื้องหลังต้นไม้ ผู้ที่กำลังเปล่งรัศมีความลับสุดโต่งออกมาไม่ใช่ใครอื่น—กู่หลิงฮวา
นางทำหน้าอึดอัดคล้ายไม่คิดว่าจะโดนจับได้ง่ายๆ ขนาดนี้
และก่อนที่นางจะพูดอะไรออกมา ก็มีใครบางคนดันร่างของกู่หลิงฮวาออกมาจากที่ซ่อน
“อึก…!”
คนที่ทำแบบนั้นคือ…นัมกุงบีอา แขนข้างหนึ่งของนางยังพันด้วยผ้าพันแผลอยู่เลย
กู่หลิงฮวายังคงดูมีเรื่องอยากพูด แต่กลับลังเลจนยืนงุนงงอยู่ตรงนั้น
“มีอะไรหรือเปล่า?”
