“ถ้าข้าอุตส่าห์ไปถึงที่นั่นแล้ว กลับไม่เจออะไรเลยล่ะก็… แบชง เจ้าเข้าใจใช่ไหม?”
“…เข้าใจขอรับ ท่านหัวหน้า”
ยาฮยอลจ็อกตบไหล่แบชงเบาๆ ด้วยฝ่ามือข้างใหญ่ แล้วลากดาบใหญ่ไปตามพื้นหิน มุ่งหน้าสู่ออกทางของถ้ำ
แบชงเห็นดังนั้น พลันเรี่ยวแรงทั้งตัวก็พลันหมดลง ทรุดตัวนั่งลงตรงนั้น
เขาต้องหาวิธีรอดให้ได้ ไม่เช่นนั้น…
จะไม่มีพรุ่งนี้อีกแล้ว
◇◆
กู่หลิงฮวาลืมตาขึ้นในยามเช้า หลังหลับไปเพราะฝึกดาบจนถึงรุ่งสาง
ร่างกายที่เหนื่อยล้าบ่งบอกว่านางคงได้นอนเพียงไม่กี่ชั่วยาม แต่กระนั้นก็ยังลุกขึ้นโดยไม่ลังเล
“…อึก!”
ทันทีที่ยันมือกับพื้นเพื่อลุก ความเจ็บแล่นวาบขึ้นมาจากฝ่ามือจนนางเซเล็กน้อย
แผลจากเมื่อคืนที่พยายามฝึกดาบอย่างหนัก ทั้งที่มือยังเจ็บอยู่ ทำให้เลือดแห้งเกาะเป็นคราบหนา
นางล้างแผลอย่างระมัดระวัง แล้วเปลี่ยนผ้าพันแผลด้วยความเงียบ
แม้กระบวนการจะเจ็บปวด แต่กู่หลิงฮวาก็เพียงเม้มปากแน่นและอดทนต่อไป
หลังจากเปลี่ยนผ้าพันแผลเสร็จ นางก็เปลี่ยนเสื้อผ้า
โชคดีที่กระท่อมหลังนี้เคยเป็นที่พักของอาจารย์ ก่อนจะยกให้หมอเทวดาใช้พักผ่อน จึงยังมีเสื้อผ้าเหลืออยู่บ้าง
เมื่อชำระล้างร่างกายและแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว กู่หลิงฮวาก็เปิดประตูออกมา
วันนี้เป็นวันที่นางเฝ้ารออยู่ครึ่งใจ จึงสามารถออกจากเรือนด้วยความรู้สึกดีได้
เมื่อเดินลงเขา ก็เห็นศิษย์หลายคนกำลังฝึกพร้อมกันอย่างเป็นระเบียบ
