[เจ้ากังวลหรือไง?]
‘…ไม่มีทางหรอก’
ใครจะไปกล้ากังวลให้นางกัน…
[คนที่ถามว่านางกลับหรือยัง คนที่สงสัยว่านางกินข้าวหรือยัง ปกติเรียกว่ากังวลนะ]
‘คะ…แค่ก!’
คำของตาแก่ชินแทงใจจนข้าต้องแสร้งกระแอมกลบเกลื่อน
ไม่น่าเชื่อว่าข้าจะปฏิเสธตรงๆ ไม่ได้
ข้านั่งพักอยู่บนชานเรือนสักพัก วีซอลอาก็เดินเข้ามาหา
เห็นเสื้อผ้าขยับเปลี่ยนไปนิดหน่อย คงแอบไปช่วยฮงวาเตรียมอาหารเย็นมาสินะ
“มีอะไรรึ?”
“พี่ฮงวาบอกให้มาถามค่ะ ว่าเย็นนี้ท่านอยากกินอะไรเป็นพิเศษ!”
“อาหารที่อยากกินเหรอ…”
ในหัวข้าผุดขึ้นมาทันทีว่าอยากกินเกี๊ยว แต่จะสั่งแล้วโผล่มาเลยคงไม่ใช่ของง่ายนัก เลยตอบกลับไปว่า “อาหารตามปกติก็พอแล้ว”
“มีปลาด้วยนะคะ!”
“อ้อ งั้นเอานั่นแหละ”
“เดี๋ยวไปบอกเลย!”
วีซอลอายิ้มแฉ่งก่อนวิ่งแจ้นกลับไป
พอเห็นนางจากไป ข้าก็ลุกขึ้นยืนช้า ๆ
[เจ้าจะไปไหนรึไง]
เสียงตาแก่ชินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงคล้ายรู้ทัน มีความนัยแปลกประหลาดแฝงอยู่
ข้าทำเป็นไม่สนใจ ตอบกลับด้วยการกระแอมหลายทีติดกันแทน
ข้าแค่อยากไปดูว่านางกินข้าวหรือยัง ก็มื้อเย็นแล้วนี่นา!
[พูดให้ดูดีไปก็เท่านั้น เห็นชัดว่าเจ้าไม่อยากให้นางอดข้าวเลยจะไปตามกลับมาใช่หรือไม่]
‘…’
ข้าก็แค่จะไปตามกลับมากินข้าวก็เท่านั้น แต่ไม่รู้ทำไมคำพูดของตาแก่ถึงทำให้ข้าไม่อยากยอมรับเลยสักนิด
คงเพราะเป็นเขาพูดนั่นแหละ
