เมื่อข้าเดินเข้าไปใกล้ เสียงฝีเท้าทำให้กู่หลิงฮวาหันมามอง
พอเห็นหน้าข้าเท่านั้น สีหน้าก็พลันบูดเบี้ยว
“…อะไรของเจ้า?”
ดูคำทักทายของนางสิ!
“ก็แค่เดินผ่านมา”
“งั้นก็เดินผ่านไปสิ”
“แต่เห็นคนคุ้นหน้าก็เลยหยุดนิดหน่อย”
ข้าหันไปส่งสายตาให้นัมกุงบีอา ราวกับถามว่า
‘ขนาดนี้แล้วยังไม่กลับอีกเรอะ?’
นางหลบสายตาทันที
อะไรเนี่ย?
พอเห็นว่าสื่อสารด้วยสายตาไม่เข้าใจ ข้าจึงพูดออกมาตรง ๆ
“เจ้ายังอยู่ที่นี่อีกเหรอ กินข้าวหรือยัง?”
พอพยายามสบตาก็ยังหลบอีก
“นี่เจ้า—”
“อย่าพูดอะไรกับพี่เขาแบบนั้นนะ”
“หา?”
ข้าหันไปมองกู่หลิงฮวาด้วยความงุนงง แต่ยิ่งงงกว่าเดิมก็คือคำที่นางเพิ่งพูดเมื่อครู่…
“พี่…?”
…พี่งั้นเหรอ?
เจ้ากลายไปเป็นน้องสาวนางตอนไหนกัน?
ข้ามองนางด้วยสายตาเคลือบแคลงเต็มที่
เห็นอย่างนั้นกู่หลิงฮวาก็หน้าแดงเล็กน้อยเหมือนเริ่มรู้สึกเขินอาย
“…ก็แค่ ตอนเช้านางมาหาข้า ข้าเลยขอให้สอนน่ะ”
“ตอนเช้า? เจ้าลงไปหาน้องสาวข้าเหรอ?”
นัมกุงบีอาพยักหน้าเบาๆ
แต่ก่อนที่นางจะได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม กู่หลิงฮวาก็แทรกขึ้นอีกครั้ง
“ใครเป็นน้องสาวของใครกัน”
“ก็น้องสาวข้าสิ หรือเจ้าจะบอกว่าเจ้าเป็นพี่?”
“…!”
อะไรกัน ฟังดูเหมือนเด็กทะเลาะกันเลยแฮะ
นัมกุงบีอายังไม่พูดอะไร และคอยหลบสายตาข้าอยู่ตลอดเวลา
“พวกเจ้าฝึกมาตั้งแต่เช้าเลยหรือ?”
นางก็พยักหน้าอีกครั้ง
